Mε ασπρόμαυρα καρέ υποδέχεται η κινηματογραφική
λέσχη το 2016. Αν και διανύουμε την εποχή της τεχνολογίας, με τα εφέ, το 3d και
την φαντασμαγορική αισθητική να κυριαρχεί στην κινηματογραφική βιομηχανία, το
κλασσικό επιστρέφει. Σύγχρονοι δημιουργοίόπως ο
Τζάρμους, Λίντς, Μπέλα Ταρ, Άκι και Μίκα Καουρισμάκι και πολλοί άλλοι,
δελεάζονται από τη μαγεία της ασπρόμαυρης φωτογραφίας, η οποία παραμένει
διαχρονική και ανεξίτηλη στο πέρασμα του χρόνου.
Το
ασπρόμαυρο σινεμά επιβιώνει στις μέρες μας γιατί κρύβει μέσα του κάτι
αινιγματικό, μελαγχολικό, ατμοσφαιρικό, μυστηριώδες. Σήμερα αποτελεί επιλογή
για τον σκηνοθέτη και όχι μονόδρομο.
Άλλοτε λειτουργεί ως εργαλείο αφήγησης για την καταγραφή μιας εποχής, ή μιας
κατάστασης ή για να δοθεί έμφαση στα συναισθήματα και στο ύφος που θέλει να
μεταδώσει η ταινία και άλλοτε πάλι αποτελεί καθαρά αισθητική επιλογή για να
ενδυναμωθεί στιλιστικά η ταινία και να αποδώσει ένα πιο καλλιτεχνικό
αποτέλεσμα.
Μέσα
από μια ανεξάντλητη φιλμογραφία, με μεγάλη δυσκολία καταλήξαμε σε τέσσερα
χαρακτηριστικά δείγματα, ώστε να καταγραφείο
πολυεπίπεδος ρόλος της ασπρόμαυρης ταινίας σε βάθος χρόνου, από τη σημερινή
εποχή μέχρι την εποχή που το χρώμα μπήκε στον κινηματογράφο και επικράτησε,
ξεκινώντας με το αντισυμβατικό και πειραματικό Europa
(7/1) του Λανς Φον Τρίερ που αναμιγνύεται περιστασιακά με
το έγχρωμο, δημιουργώντας ένα σουρεαλιστικό φιλμ νουάρ με ατμόσφαιρα της δεκαετίας του
΄40 και αναφορές στο ευρωπαϊκό παρόν.
Ο Woody
Allen χρησιμοποιεί το ασπρόμαυρο στο
Zelig (14/1) ως αφηγηματικό εργαλείο, προκειμένου να υποστηρίξει το
πρωτοποριακό είδος του «ψευδοντοκιμαντέρ», ώστε σε συνδυασμό με μια πληθώρα
τεχνικών, να πείσει τον θεατή τελικά πως πρόκειται για πραγματική ιστορία και
όχι για ένα ακόμα αποκύημα του δαιμόνιου μυαλού του.
Αντίθετα,
η Ida του Πάβελ Παβλικόφσκι (14/1), όπου το ασπρόμαυρο σε συνδυασμό με το
σχεδόν τετράγωνο κάδρο του κλασσικού κινηματογράφου, επιτυγχάνει να μας
μεταφέρει στην Πολωνία της δεκαετίας του '60, με σαφείς επιρροές από Ντράγιερ, Μπρεσόν και Μπέργκμαν.
Από ένα
τέτοιο αφιέρωμα δεν θα ήταν δυνατόν να λείπει ο Καρλ Ριντ και Ο Τρίτος Άνθρωπος (28/1), μια ταινία
εντυπωσιακού κινηματογραφικού στυλ, μία διαχρονική δημιουργία με στοιχεία
εξπρεσιονιστικά και φιλμ νουάρ που εκφράζει την παράνοια και τον παραλογισμό
μετά τον ΒʼΠαγκόσμιο Πόλεμο, για πολλούς η πιο όμορφη ασπρόμαυρη ταινία
του παγκόσμιου κινηματογράφου.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ
Πέμπτη 07 Ιανουαρίου
EUROPA [1991]
σκηνοθεσία: Lars von Trier
παίζουν: Jean-Marc Barr, Udo Kier, Barbara Sukowa
Πέμπτη 14 Ιανουαρίου
ZELIG [1983]
σκηνοθεσία: Woody Allen
παίζουν: Woody Allen, Mia Farrow
Πέμπτη21 Ιανουαρίου
IDA [2014]
σκηνοθεσία: Pawel Pawlikowski
παίζουν: Agata Kulesza, Agata
Trzebuchowska
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου
Ο ΤΡΙΤΟΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΤΗΕ THIRDMAN [1949]
σκηνοθεσία: Carol Reed
παίζουν: Orson Welles, Joseph Cotten, Alida Valli
Χώρος Προβολών – Αμφιθέατρο ΟΑΕΔ, Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας
Πρόκειται για μία ταινία που έχουμε επιλέξει, την οποία οι θεατές θα την μάθουν την ημέρα και την ώρα της προβολής! Η είσοδος είναι ελεύθερη και ευχόμαστε να απολαύσετε την ταινία!
Σας περιμένουμε, λοιπόν, στο στολισμένο «Οινοποιείο Πέτρου», για να σας κεράσουμε κουραμπιέδες και μελομακάρονα, καθώς είναι η τελευταία προβολή για το 2015!
Στο Πολιτιστικό Κέντρο «Οινοποιείο Πέτρου» θα υπάρχουν καλάθια περισυλλογής τροφίμων και φαρμάκων, τα οποία θα διατεθούν για το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Παλλήνης.
Κυκλοφόρησε το 2ο
τεύχος του «…κ.λ.π.»απότην Κινηματογραφική Λέσχη Πεύκης
Κυκλοφόρησε και ήδη διανεμήθηκε στους θεατές της προβολής της τσέχικης ταινίας
«Τα φτερά των Χριστουγέννων» το 2ο τεύχος της περιοδικής
ενημερωτικής έκδοσης της Κινηματογραφικής
Λέσχης Πεύκης «…κ.λ.π.».
Πρόκειται για μια καλαίσθητη έκδοση vintage αισθητικής που επιμελήθηκε η ταλαντούχα
Πευκιώτισσα γραφίστρια Κατερίνα Μήτση.
Σε αυτό το τεύχος, εκτός από τις
δραστηριότητες και το πρόγραμμα προβολών της Κινηματογραφικής Λέσχης Πεύκης,
μπορεί κανείς να διαβάσει μεταξύ άλλων πλήρες ρεπορτάζ για το 28ο
Συνέδριο της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας στα Τρίκαλα, αφιέρωμα
στα 50 χρόνια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Κάρλοβι Βάρι της
Τσεχίας, μια παλαιότερη συνέντευξη της αείμνηστης Ευγενίας Χατζίκου στο
σκηνοθέτη Χρ. Καρακάση κ.ά.
Προβάλλοντας την τοπική πολιτισμική
ταυτότητα και δημιουργία αναδημοσιεύεται απόσπασμα από το βιβλίο του Πευκιώτη
Χρ. Χρήστου «Με το άγριο φύσημα του αγέρα» ενώ παρουσιάζεται το πολύτιμο
λεύκωμα «Οι Μαγκουφανιώτες θυμούνται…», έκδοση του Συλλόγου «Πευκιώτικες
Ρίζες».
Η
Κινηματογραφική Λέσχη Πεύκης εκφράζει τις πιο θερμές ευχαριστίες της σε όσες
και όσους συνέβαλαν στην έκδοση του τεύχους αυτού και ιδιαίτερα στις
επιχειρήσεις που προβάλλονται μέσα από τις σελίδες του, στηρίζοντας έτσι τη
δράση της.
Το 2ο τεύχος της περιοδικής
ενημερωτικής έκδοσης της Κινηματογραφικής Λέσχης Πεύκης «…κ.λ.π.» θα διανεμηθεί
στις επόμενες ημέρες σε καταστήματα και υπηρεσίες Πεύκης, Λυκόβρυσης και
Αμαρουσίου.
Ακολουθήστε
την Κινηματογραφική Λέσχη Πεύκης στο facebook και το twitter για να ενημερώνεστε εγκαίρως για
το πρόγραμμα προβολών και όχι μόνο.
Ο «Εξαιρετικός Κύριος Λαζάρ» ξεκινάει με μια αυτοκτονία που εκτυλίσσεται σε μια
μικρή τάξη δημοτικού και ο κεντρικός της ήρωας είναι ένας πολιτικός πρόσφυγας.
Είναι λοιπόν μια ταινία για το θάνατο, για την εκπαίδευση, για τη μετανάστευση.
Και όχι μόνο. Είναι μια διατριβή πάνω σε πολύ σκληρά θέματα, που όμως δε σε
βαραίνουν, γιατί η ματιά της αποπνέει μια τρυφερότητα και μια ειλικρίνεια που
σε σαγηνεύει. Χωρίς να γίνεται μελό, με
μια φυσικότητα που δεν εξιδανικεύει ούτε τα παιδιά, ούτε τον παράδοξο δάσκαλό
τους και χάρη στην πολύ όμορφη φωτογραφία της, το θεατρικό έργο της Εβελίν ντε
λα Σενελιέρ «Bashir Lazhar» μετατρέπεται σε μια πολύ αξιόλογη ταινία.
Αβαντάζ της ταινίας είναι ο Αλγερινός κωμικός
ηθοποιός Φελάγκ ο οποίος με αρκετές αναφορές στον βωβό κινηματογράφο δίνει
σάρκα και οστά στον «κύριο Λαζάρ», ενώ οι εκπληκτικές ερμηνείες των μικρών
πρωταγωνιστών κλέβουν την παράσταση.
Η ταινία ήταν υποψήφια
για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ έχει βραβευτεί στο Διεθνές Φεστιβάλ
Κινηματογράφου του Τορόντο, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο,
στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σύδνεϋ και έχει αποσπάσει 6 Βραβεία
Genie στον Καναδά.
Τα έσοδα της προβολής θα διατεθούν στην Κιβωτό
του Κόσμου
Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου
Ο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΛΑΖΑΡ – MONSIEUR LAZHAR[2011]
σκηνοθεσία: Philippe Falardeau
παίζουν: Mohamed Fellag, Sophie Nelisse, Emilien Neron
Διάρκεια: 94 λεπτά
Χώρος
Προβολής – Αμφιθέατρο ΟΑΕΔ, Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας
«Τα φτερά των Χριστουγέννων» στην Κινηματογραφική Λέσχη Πεύκης
Με την τσέχικη ταινία «Τα φτερά των Χριστουγέννων» (Křídla Vánoc) της Karin Babinská, παραγωγής 2013, συνεχίζει η Κινηματογραφική Λέσχη Πεύκης τις προβολές της την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2015 στις 8.00 το βράδυ στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης (Χρ. Σμύρνης & Ρ. Φεραίου) σε συνδιοργάνωση με το Ν.Π.Δ.Δ. του Δήμου Λυκόβρυσης - Πεύκης Περιβάλλον - Αθλητισμός - Πολιτισμός «ΠΕ.Α.Π.» και με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Τσεχικής Δημοκρατίας στην Αθήνα.
Στους πρωταγωνιστές της ταινίας δίνεται η δυνατότητα να κάνουν μια ευχή... και η ζωή τους μετά να πάρει το δρόμο που καθόρισαν. Μια σειρά «συμπτώσεων» θα τους φέρει αυτά που θέλησαν κι έτσι θα έχουν τη δυνατότητα να βιώσουν στην πραγματικότητα ό, τι ευχήθηκαν.
Στη ζωή μας δεν είμαστε υπεύθυνοι μόνο για όσα κάνουμε αλλά επίσης για όσα λέμε, σκεφτόμαστε κι επιθυμούμε.
Σενάριο - Σκηνοθεσία: Karin Babinská
Παίζουν: Vica Kerekes, Richard Krajčo, Vanda Hybnerová, David Novotný, Lenka Vlasáková, Jakub Prachař κ.ά.
Ένα γεμάτο αγωνία τσούρμο ανέργων περιμένει να ακούσει ένα καλό νέο από τον υπεύθυνο του γραφείου εύρεσης εργασίας. Η τύχη χαμογελά σε κάποιον άνδρα που ονομάζεται Αντόνιο Ρίτσι, ο οποίος επιλέχθηκε από τον δήμο της Ρώμης να εργαστεί ως αφισοκολλητής. Η δουλειά όμως απαιτεί ποδήλατο και ο Ρίτσι δεν έχει πια, το έχει δώσει ενέχυρο. Έτσι, θα πει ψέματα, θα πάρει τη δουλειά και μαζί μια ωραία στολή. Μέχρι αύριο πρέπει να βρει ένα ποδήλατο.Η γυναίκα του έχει τη λύση: δίνει ενέχυρο τα σεντόνια της προίκας της και το ποδήλατο επιστρέφει στην οικογένεια.Αλλά την πρώτη μέρα του κλέβουν το ποδήλατο. Καθώς είναι αδύνατον να δουλέψει χωρίς αυτό, ξεκινά με τον μικρό γιο του μια απελπισμένη αναζήτηση στους δρόμους της Ρώμης.
Λίγα Λόγια
Ιταλική δραματική ταινία του 1948 που διαρκεί 90 λεπτά.
Η ταινία μέχρι σήμερα θεωρείται από τις κορυφαίες του Ιταλικού Νεορεαλισμού. Βασίζεται σε ένα απλό σενάριο, από την ομώνυμη νουβέλα του Λουίτζι Μπαρτολίνι, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ο σκηνοθέτης, με την κάμερα του καταγράφει την Ιταλία μετά τα συντρίμμια που άφησε πίσω του ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ο «Κλέφτης Ποδηλάτων» άλλαξε τη ροή της κινηματογραφικής τέχνης.Ειδικό βραβείο Όσκαρ για καλύτερη ξένη ταινία επτά χρόνια πριν καθιερωθεί αυτή η κατηγορία.
Ο Carlos Gardel ( γεννημένος ως Charles Romuald Gardes ) (11 Δεκεμβρίου 1890 – 24 Ιουνίου 1935) ήταν Γαλλο-Αργεντινός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, συνθέτης και ηθοποιός και η πιο κυρίαρχη μορφή στην ιστορία του τάνγκο. Η βαρύτονη φωνή του και η δραματική φρασεολογία των στίχων του έφτιαξε μικρά αριστουργήματα από τις εκατοντάδες τρίλεπτες τάνγκο ηχογραφήσεις του. Μαζί με τον στιχουργό και για χρόνια συνεργάτη του Alfredo Le Pera ο Γκαρντέλ έγραψε αρκετά κλασσικά τάνγκο.
Ο Γκαρντέλ άρχισε την τραγουδιστική του καριέρα σε μπαρ και ιδιωτικά πάρτυ. Τραγούδησε επίσης μαζί με τον Francisco Martino και αργότερα σε τρίο με τους Martino και José Razzano. Ο Γκαρντέλ δημιούργησε το tango-canción το 1917 με τη συνδρομή των Pascual Contursi (στίχοι) και Samuel Castriota (μουσική) που έγραψαν το Mi Noche Triste, το πρώτο τραγούδι τάνγκο που ηχογράφησε ο Γκαρντέλ (και πρώτο κομμάτι τάνγκο το οποίο είχε στίχους). Η ηχογράφηση πούλησε 10 000 αντίτυπα και έγινε επιτυχία σε όλη την Λατινική Αμερική.
Ο Γκαρντέλ έκανε περιοδείες στην Αργεντινή, την Ουρουγοάη, την Χιλή, τη Βραζιλία, το Πουέρτο Ρίκο, τη Βενεζουέλα, την Κολομβία ενώ έκανε εμφανίσεις και σε Παρίσι, Νέα Υόρκη, Βαρκελώνη και Μαδρίτη. Πούλησε 70 000 δίσκους μέσα στους πρώτους τρεις μήνες από μια επίσκεψη του στο Παρίσι το 1928. Καθώς η δημοτικότητά του μεγάλωνε έκανε μια σειρά ταινιών για την Παραμάουντ σε Γαλλία και ΗΠΑ. Ενώ αισθηματικές ταινίες όπως Cuesta abajo (1934) και El día que me quieras (1935) στερούνται δραματικής αξίας διαρκείας, αποτέλεσαν όμως εκπληκτικές περιπτώσεις επίδειξης του τεράστιου τραγουδιστικού του ταλέντου και της εμφάνισής του ως κινηματογραφικού αστέρα.
Ο Γκαρντέλ πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα, στο απόγειο της καριέρας του, αποτελώντας έτσι έναν αρχέτυπο τραγικό ήρωα που θρήνησε ολόκληρη η Λατινική Αμερική. Για πολλούς ο Γκαρντέλ ενσωματώνει την ψυχή του τάνγκο. Αποκαλείται και ως "Carlitos", "El Zorzal" (Η Τσίχλα - το πουλί), "Ο Βασιλιάς του Τάνγκο", "El Mago", "El Morocho del Abasto" (Το Μελαχρινό αγόρι από το Abasto), και ειρωνικά "El Mudo" (Ο Μουγκός).
Ο Carlos Gardel έπαιξε σε 21 ταινίες. Αρχής γενομένης από την βουβή ταινία Flor de Durazno (1917) σε σκηνοθεσία Francisco Defilippis Novoa, όπου έχει το ρόλο του Φαμπιάν.
η ταινία
Στον κινηματογράφο θα ξαναπαίξει το 1930, σε μια σειρά ταινιών όπως:
Añoranzas (μικρού μήκους) σε σκηνοθεσία Eduardo Morera
Canchero σε σκηνοθεσία Eduardo Morera
El Carretero (μικρού μήκους) σε σκηνοθεσία Eduardo Morera
El Quinielero (μικρού μήκους) σε σκηνοθεσία Eduardo Morera
Enfundá la Mandolina (μικρού μήκους) σε σκηνοθεσία Eduardo Morera
¡Leguisamo Solo! (μικρού μήκους) σε σκηνοθεσία Eduardo Morera
Mano a Mano (μικρού μήκους) σε σκηνοθεσία Eduardo Morera
Padrino Pelado (μικρού μήκους) σε σκηνοθεσία Eduardo Morera
Tengo Miedo σε σκηνοθεσία Eduardo Morera
Viejo Smoking (μικρού μήκους) σε σκηνοθεσία Eduardo Morera (στο ρόλο του El inquilino)
Yira, Yira (μικρού μήκους) σε σκηνοθεσία Eduardo Morera
Ακολουθεί η ταινία Las luces de Buenos Aires (1931) (γυρισμένη στο Παρίσι), σε σκηνοθεσία Adelqui Migliar (as Adelqui Millar). Ο Κάρλος Γκαρντέλ στο ρόλο του Ανσέλμο.
Η υπόθεση έχει ως εξής: Ένας κυνηγός ταλέντων αναζητεί ταλέντα στην αργεντίνικη ύπαιθρο. Προσλαμβάνει δυο αδερφές για το σώου του. Αλλά σύντομα θ'ανακαλύψουν ότι η μεγάλη πόλη δεν είναι φτιαγμένες γι' αυτές.
Επόμενη ταινία το Esperame (1932) σε σκηνοθεσία Louis J. Gasnier. Ο Γκαρντέλ υποδύεται τον Carlos de Acuña ένα νεαρό πλούσιο άντρα ο οποίος κατά τη διάρκεια ενός χορού μεταμφιεσμένων γνωρίζει τη Rosario (Goyita Herrero) όπου και ερωτεύονται οι δυο τους. Αναγκάζεται όμως να φύγει ξαφνικά όταν πληροφορείται το θάνατο του πατέρα του, χωρίς έτσι να έχουν ευκαιρία ν' αποκαλύψει ο ένας στον άλλο την πραγματική του ταυτότητα. Οκτώ μήνες αργότερα ο Κάρλος αναγκάζεται να δουλέψει ως τραγουδιστής καθότι ο πατέρας του είχε χάσει την περιουσία του και τυχαία συναντάει τη Ροσάριο ξανά. Μόνο που εκείνη δεν τον αναγνωρίζει. Ο πατέρας της Ροσάριο θέλει η κόρη του να παντρευτεί έναν στον οποίο χρωστάει λεφτά καθότι δεν είναι σε θέση να τον ξεπληρώσει. Εκείνη το σκάει για να γλυτώσει από τον ανεπιθύμητο γάμο, και συναντιέται με τον Κάρλος ο οποίος της αποκαλύπτει την ταυτότητά του.
Ακολουθεί το La casa es seria (1932) σε σκηνοθεσία Lucien Jaquelux. Ένας κρεολός τραγουδιστής πρoσπαθεί να βγει ραντεβού με μια χορεύτρια η οποία προσπαθεί να τον αποφύγει. O Carlos Gardel στο ρόλο του Juan Carlos Romero και η Imperio Argentina στο ρόλο της Carmen Rivera.
Η ταινία δεν σώζεται, σώζονται όμως η μουσική της και φωτογραφίες από τα γυρίσματα.
Επόμενη ταινία το Melodía de arrabal (1933) σε σκηνοθεσία Louis J. Gasnier. Μαζί του οι Imperio Argentina και Vicente Padula. Ο Γκαρντέλ υποδύεται τον Roberto Ramirez ένα χαρτοπαίχτη που γνωρίζει την Αλίνα (Imperio Argentina) μια δασκάλα μουσικής, η οποία όταν ακούει τη φωνή του τον πείθει να ακολουθήσει καριέρα επαγγελματία τραγουδιστή και εκείνος αποφασίζει ν' αλλάξει τη ζωή του. Απολαμβάνει επιτυχία, όμως οι πρώην εγκληματικές διασυνδέσεις του απειλούν να καταστρέψουν την πρόοδό του.
Η ταινία γυρίστηκε στα Joinville Studios στο Παρίσι, από την Paramount Pictures, η οποία παρήγαγε μεγάλο αριθμό ταινιών σε διάφορες γλώσσες στα στούντιο. Η ταινία γυρίστηκε στην ισπανική γλώσσα με σκοπό την κυκλοφορία της αρχικά στις ισπανόφωνες χώρες. Η ταινία ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στην Αργεντινή, τη χώρα προέλευσης των τριών πρωταγωνιστών της, αποτελώντας μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.
Ακολουθεί το Cuesta Abajo (1934) σε σκηνοθεσία Louis J. Gasnier. Ο Γκαρντέλ υποδύεται τον Κάρλος Ακόστα, του οποίου η ζωή είναι δεμένη με μια γυναίκα που φλερτάρει ενώ αυτός είναι ερωτευμένος με μια άλλη κοπέλα. Παρακολουθεί τη μοίρα να βρίσκει μια λύση που θα του επιτρέψει να επιστρέψει στον αληθινό του έρωτα μετά από ταξίδια στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη.
Στην ταινία " Το Τάνγκο στο Μπρόντγουεϊ " (1934) σε σκηνοθεσία Louis J. Gasnier, ο Γκαρντέλ υποδύεται τον Alberto Bazán, ένα νεαρό που ζει την καλή ζωή στη Νέα Υόρκη, εις βάρος του πλούσιου θείου του Don Indalecio Bazán (Jaime Devesa). Όταν ο θείος του έρχεται ξαφνικά στη Νέα Υόρκη ανακαλύπτει ότι τα χρήματα που στέλνει τακτικά στον ανιψιό του χρησιμοποιούνται για γυναίκες και ποτά αντί για τις επιχειρήσεις του όπως του έλεγε. Έτσι ο Αλμπέρτο αποφασίζει μαζί με τη μνηστή του (Trini Ramos), τη γραμματέα του, (Blanca Vischer) και τον μάνατζέρ του (Vicente Padula) να κάνουν και τον θείο του λάτρη της καλής ζωής προκειμένου να συνεχίσουν τον ίδιο τρόπο ζωής.
Η ταινία γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη από την Paramount Pictures, σε ισπανική γλώσσα για τα ισπανόφωνα κοινά εντός και εκτός ΗΠΑ. Όπως και οι άλλες αμερικανικής παραγωγής ταινίες του Γκαρντέλ, δεν αποτελεί εκδοχή μιας αγγλόφωνης ταινίας, αλλά μια τελείως πρωτότυπη ιστορία. Σε αντίθεση με τις ισπανόφωνες ταινίες του Χόλυγουντ οι οποίες αποτελούσαν επανεκδόσεις αγγλόφωνων παραγωγών.
Ακολουθεί η ταινία " El dia que me quieras " (1935) σε σκηνοθεσία John Reinhardt. Μαζί με τον Γκαρντέλ παίζουν η Ισπανίδα ηθοποιός Rosita Moreno και ο τραγουδιστής του τάνγκο Tito Lusiardo. Παραγωγός ήταν ο Robert R. Snody και σεναριογράφος ο στιχουργός τάνγκο και μόνιμος συνεργάτης του Γκαρντέλ Alfredo Le Pera.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Julio Arguelles, (Γκαρντέλ) του γιού ενός πλούσιου επιχειρηματία από το Buenos Aires, ο οποίος θέλει να παντρευτεί την Margarita, η οποία θεωρείται κατώτερης κοινωνικής τάξης από τη δική του. Παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του παντρεύονται και κλέβονται. Η ταινία στη συνέχεια παρακολουθεί τη ζωή του ζευγαριού, και μετά το θάνατο της νεαρής Μαργαρίτας, τελειώνει με την άνοδο του Julio στη δόξα ως τραγουδιστής τάνγκο. Ο Astor Piazzolla, ο οποίος αργότερα θα έφερνε επανάσταση στο χώριο του παραδοσιακού τάνγκο κάνει μια μικρή εμφάνιση ως ανήλικος εφημεριδοπώλης.
Στην ταινία ακούγονται τα ακόλουθα τραγούδια, όλα σε μουσική του Γκαρντέλ και στίχους του Λε Πέρα.
Suerte negra - ένα country walz sung που τραγουδούν μαζί οι Carlos Gardel, Tito Lusiardo και Manuel Peluffo.
Sol tropical - μια rumba.
El día que me quieras - ένα tango που τραγουδούν σαν ντουέτο στο φινάλε της ταινίας οι Carlos Gardel και Rosita Moreno.
Τελευταία ταινία αποτέλεσε το Tango Bar (1935) σε σκηνοθεσία John Reinhardt. Ο Γκαρντέλ υποδύεται τον Ricardo Fuentes ο οποίος φεύγει από το Μπουένος Άυρες έχοντας χάσει στον ιππόδρομο για να πάει στη Βαρκελώνη, όπου σχεδιάζει ν' ανοίξει ένα τάνγκο μπαρ, μια νέα ιδέα που συνδυάζει τα χορευτικά σώου τάνγκο με τις σάλες χορού. Στο πλοίο γνωρίζεται με την Laura Montalván (Rosita Moreno), η οποία τυχαίνει να είναι μια κλέφτρα που δουλεύει με το συνεργό της. Ο Ρικάρντο τους παρακολουθεί που κλέβουν το βραχιόλι μιας κυρίας στο πλοίο αλλά καθώς έχει ερωτευτεί τη Λάουρα αποφασίζει να μην τους καταγγείλει. Φτάνοντας στη Βαρκελώνη ανοίγει το τάνγκο μπαρ αλλά εμφανίζεται ο συνεργάτης της Λάουρα, όπου του λέει ότι πούλησαν το βραχιόλι και πρέπει να το βρουν για να μην πάει αυτός και η Λάουρα φυλακή.
Στην ταινία ακούγονται τραγούδια όπως το διάσημο ως τις μέρες μας ( ελέω Αλ Πατσίνο και της ταινίας " Άρωμα γυναίκας " ) Por una cabeza, (ερμηνεία και μουσική Γκαρντέλ, στίχοι Λε Πέρα), Los ojos de mi moza (ερμηνεία και μουσική Γκαρντέλ, στίχοι Λε Πέρα), Lejana tierra mía (ερμηνεία και μουσική Γκαρντέλ, στίχοι Λε Πέρα), Arrabal amargo (ερμηνεία και μουσική Γκαρντέλ, στίχοι Λε Πέρα)
Στη βιογραφική ταινία La Vida de Carlos Gardel (1939) σε σκηνοθεσία Alberto de Zavalía, τον Γκαρντέλ υποδύεται ο Hugo del Carril. Η ταινία παρουσιάζει τη ζωή του Γκαρντέλ, Αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία, κυρίως λόγω της διαρκούς δημοτικότητας του Γκαρντέλ μετά το θάνατό του σε αεροπορικό δυστύχημα 4 χρόνια νωρίτερα. Η ταινία έσπρωξε την καριέρα των πρωταγωνιστών της και αποτέλεσε μέρος αυτού που έγινε γνωστό ως Χρυσή Εποχή του Αργεντίνικου Κινηματογράφου.
Στην ταινία Doble o Nada με τους Dario Grandinetti και Aitana Sánchez-Gijón που κυκλοφόρησε από τη Maverick τον Απρίλιο του 2003 έχουμε μια φανταστική ιστορία σχετικά μ'έναν αγωνιζόμενο τραγουδιστή τάνγκο που μοιάζει και τραγουδάει όπως ο Γκαρντέλ και μια γυναίκα θαυμάστρια του Γκαρντέλ.
Άλλες δυο ταινίες επρόκειτο να γυριστούν σχετικά με τον Γκαρντέλ, Gardel 2008 (Ιούλιος 2009) με τον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ στον πρωταγωνιστικό ρόλο και Dare to Love Me (2010). Καμία ταινία δεν έγινε τελικά.
Ο σκηνοθέτης Armand Mastroianni θα σκηνοθετήσει την ταινία Γκαρντέλ, σε παραγωγή Λικ Μπεσόν. Προγραμματισμένη ημερομηνία κυκλοφορίας η 31/7/2015.
Σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Κίνας μια 13χρονη, που αναπληρώνει τον δάσκαλο
ενός δημοτικού σχολείου, αναζητά απεγνωσμένα έναν μαθητή της, ο οποίος
εγκατέλειψε το σχολείο για να βρει δουλειά, βρίσκοντας σύμμαχο στην δύναμη της τηλεόρασης.
Αυτήν την τραγελαφική συνθήκη επιλέγει ο Γιμού
για να σχολιάσει το πρόβλημα της
εκπαίδευσης στην ενδοχώρα της Κίνας, όπου αφενός τα σχολεία λειτουργούν
υποτυπωδώς και αφ’ετέρου υπάρχουν τεράστια ποσοστά σχολικής διαρροής. Ετησίως
ένα εκατομμύριο παιδιά εγκαταλείπουν τα βιβλία και ρίχνονται στην παραγωγή για
πενταροδεκάρες (στην πραγματικότητα το ανατριχιαστικό αυτό νούμερο είναι κατά
τρεις φορές υψηλότερο).
Η ταινία είναι «ρακένδυτη», χωρίς σταρ, γυρισμένη στο δρόμο, στην σκόνη
και στην φτώχεια και συγκινεί με την αλήθειά της, που πηγάζει τόσο από τις
ερμηνείες των ερασιτεχνών ηθοποιών, όσο και από την εκφραστικότητα της νεαρής
πρωταγωνίστριας. Το αποτέλεσμα είναι μια συγκινητική αλλά ταυτόχρονα καυστική
ταινία με συναισθήματα και χαρακτήρες,
µε ξεκάθαρο παιδαγωγικό χαρακτήρα που αγγίζει την κινεζική γη με χιούμορ
και προβληματισμό.
Σε μια συνέντευξη, ο Γιμού είπε: «Δεν υπήρξε
πρόθεση να κάνω κριτική στην κυβέρνηση. Αυτά που είδατε συμβαίνουν σήμερα στην
Κίνα. Αντανακλούν την πραγματικότητα. Δεν κρίνω ούτε σχολιάζω. Απλώς
"δείχνω". Σα να κάνω ντοκιμαντέρ». Η ταινία κέρδισε
το Χρυσό Λέοντα του Φεστιβάλ Βενετίας.
Τα έσοδα της προβολής θα διατεθούν στους
πρόσφυγες της Λέσβου (με την βοήθεια της Ε.Λ.Μ.Ε. Λέσβου)
Μέσα σ’έναν παράδεισο από ζωηρά χρώματα και μαγευτικούς ήχους, ο θεατής ακολουθεί ένα αγοράκι, γεμάτο περιέργεια και όρεξη για περιπέτεια, που αποφασίζει να πάει να βρει τον πατέρα του και ανακαλύπτει τον κόσμο.Το Αγόρι φεύγει από το χωριό του και πηγαίνει στην πόλη για να συναντήσει τον πατέρα του, ο οποίος αναζητά εργασία ως εσωτερικός μετανάστης. Στο ταξίδι αυτό, το Αγόρι παρατηρεί το αντιφατικό πρόσωπο της σύγχρονης Βραζιλίας, που θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε χώρα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Λίγα Λόγια
Βραζιλιάνικη animation ταινία του 2013 που διαρκεί 80 λεπτά.Μια συγκλονιστική ταινία κινουμένων σχεδίων για ενήλικες που μπορούννα δουν και παιδιά από 8 ετών!Πανέμορφο εικαστικά παραμύθι με πρωτότυπη αισθητική, γοητευτική μουσική και απόλυτα μοντέρνα, αφυπνιστικά μηνύματα. Μια ξεχωριστή -μακριά από τα χολιγουντιανά πρότυπα – πρόταση στο χώρο του σύγχρονου animation. Ο σκηνοθέτης παρακινεί τον θεατή να ξαναδεί την ιστορία της οικονομικής δόμησης των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Είναι μια εντυπωσιακή περιπέτεια στα χρώματα και στους ήχους, που όμως δεν παύει να πατά σταθερά στον πραγματικό κόσμο.Η ταινία απέσπασε το Βραβείο «Κρύσταλλο» (βραβείο καλύτερου animation μεγάλου μήκους) και το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ του Ανεσύ της Γαλλίας, καθώς και άλλα εννιά βραβεία σε Φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία : Alê Abreu Σενάριο : Alê Abreu Πρωταγωνιστές : Marco Aurélio Campos, Vinicius Garcia, Lu Horta
Η συνεργασία της Α' Ε.Λ.Μ.Ε. Μεσσηνίας και της Νέας Κινηματογραφικής Λέσχης για
τον μήνα Δεκέμβριο ξεκινά με το Σκασιαρχείο του Chanois. Ο κύριος Πασκάλ είναι
ένας νέος δάσκαλος που συγκρούεται με την έλλειψη ενδιαφέροντος των μαθητών του
και αποφασίζει να αλλάξει ριζικά τις διδακτικές του μεθόδους. Η μικρή του όμως
επανάσταση αφήνει αρνητικές εντυπώσεις σε
γονείς και παράγοντες της περιοχής.
Ουσιαστικά πρόκειται για την κινηματογραφική προσέγγιση των πρώτων χρόνων
της εκπαιδευτικής πορείας του γνωστού παιδαγωγού Σελεστέν Φρενέ, κοντά στο 1920, ο οποίος οικοδόμησε ένα σύστημα
παιδαγωγικών αρχών με έμφαση στη χειρωνακτική εργασία, την παραγωγική
δραστηριότητα και την ελεύθερη έκφραση των παιδιών, ενώ ο ρόλος του εκπαιδευτικού
θα ήταν να δημιουργεί «σκαλωσιές» ώστε τα παιδιά να φτάνουν από μόνα τους στη
γνώση. Οι πρωτοπόρες μέθοδοί του προκάλεσαν αντιδράσεις, κυρίως της Καθολικής
Εκκλησίας, οι οποίες είχαν αρνητικές συνέπειες στο εκπαιδευτικό του έργο
αναγκάζοντας τον να αποχωρήσει από την δημόσια εκπαίδευση.
Η ταινία στηρίζεται κυρίως στις σημειώσεις της γυναίκας του Φρενέ
- Ελίζας, γυρίστηκε το 1949, έχει πάρει
30 διεθνή βραβεία και υιοθετήθηκε από
την Κινηματογραφική Επιτροπή του ΟΗΕ «ως
έργο τέχνης» που αποτελεί ύμνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς στην
τελευταία της σκηνή «εικονογραφεί» με εξαιρετικό τρόπο μια από τις πλευρές της
Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Θα ακολουθήσει συζήτηση
με τον Παύλο Χαραμή, εκπαιδευτικό, πρόεδρο του Κέντρου Εκπαιδευτικών Μελετών
και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ
Τα έσοδα της προβολής θα διατεθούν στο
ΣΥ.Φ.ΑΜΕΑ Μεσσηνίας
Πέμπτη 03 Δεκεμβρίου
ΤΟ ΣΚΑΣΙΑΡΧΕΙΟ – L'ECOLEBUISSONNIERE[1949]
σκηνοθεσία: Jean-Paul Le Chanois
παίζουν: Bernard Blier, Juliette Faber, Edouard Delmont
Διάρκεια: 89 λεπτά
Χώρος
Προβολής – Αμφιθέατρο ΟΑΕΔ, Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας
