Ο πρώτος κινηματογραφιστής της Εσθονίας

 

   Στις 30 Μαρτίου 1892, γεννήθηκε στο Ταρτού, της Λιβονίας (τότε επαρχία της Ρωσικής αυτοκρατορίας, σήμερα η πρωτεύουσα της Εσθονίας) ο Johannes Pääsuke ο οποίος ήταν Εσθονός φωτογράφος και ο οποίος αποτέλεσε τον πρώτο κινηματογραφιστή της Εσθονίας.
   Ήταν ο τέταρτος από τα έξι παιδιά που απέκτησαν οι γονείς του. Ενώ είναι γνωστό ότι τα αδέρφια του απέκτησαν πολύ καλή μόρφωση, ελάχιστα είναι γνωστά για την νεότητα του ίδιου: μόνο ότι σπούδασε φωτογραφία. Ξεκίνησε τη φωτογραφία το 1907, από τα 15 του μόλις χρόνια, ενώ το 1912 ήρθε σε επαφή με το Εθνικό Μουσείο της Εσθονίας  (ENM) έχοντας ήδη τραβήξει φωτογραφίες σε διάφορα μέρη της Εσθονίας.
   Το 1913 ο Pääsuke ξεκίνησε για το μουσείο ένα έργο με σκοπό να καταγράψει τα τοπία της Εσθονίας, την αρχιτεκτονική, τα επαγγέλματα μέσα από την φωτογραφία και τη συλλογή χειροτεχνημάτων. Στα ταξίδια που πραγματοποίησε στη γη της Εσθονίας (από το 1908-1913) τράβηξε περί τις 1300 φωτογραφίες.
   Επίσης, όπως προείπαμε ο Pääsuke αποτέλεσε και τον πρώτο κινηματογραφιστή της Εσθονίας. Έκανε 40 φιλμ στην καρριέρα του (10 από αυτά σώζονται ως σήμερα), πέντε επίκαιρα, τέσσερα ντοκυμαντέρ και μια ταινία φαντασία, την πολιτική σάτιρα Karujaht Pärnumaal  (Κυνήγι Αρκούδας στην Κομητεία Πέρνου).
   Ο Pääsuke αποτέλεσε ένα σημαντικό εθνογράφο για την Εσθονία, αφού έκανε μια εκτεταμένη καταγραφή της Εσθονίας, τόσο με τις φωτογραφίες του όσο και με τις ταινίες του.
   Το έργο που παραουσίασε αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σπουδαιότητα, αν αναλογιστεί κανείς το εξαιρετικά σύντομο του βίου του (σκοτώθηκε σε δυστύχημα τραίνου, λίγο πριν να κλείσει τα 26 του χρόνια, στην Όρσα της Λευκορωσίας).

Φιλμογραφία
 

• Utotškini lendamised Tartu kohal (Utochkin's flights above Tartu, 1912)
• Utotškini lend (Utochkin's flight, 1912)
• Tartu linn ja ümbrus (Η πόλη του Tartu και τα Περίχωρα, 1912)

https://www.youtube.com/watch?v=dvr8cGw3qQI  (απόσπασμα της ταινίας, πρώτη καταγραφή της πόλης του Ταρτού σε φιλμ)

• Ajaloolised mälestusmärgid Eestimaa minevikust (Ιστορικές Μνήμες του Παρελθόντος της Εσθονίας, 1913)
• Retk läbi Setumaa (Ταξίδι στην Setomaa, 1913)

• Karujaht Pärnumaal (Κυνήγι αρκούδας στην Κομητεία Pärnu , 1914)

Πηγή: Johannes Pääsuke

Χρόνια πολλά Άντριου Λλόυντ Γουέμπερ

 

   Γενέθλια σήμερα για τον Άντριου Λλόυντ Γουέμπερ. Είναι Άγγλος συνθέτης και ιμπρεσσάριος του μουσικού θεάτρου.
    Ο Λλόυντ Γουέμπερ έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στο μουσικό θέατρο. Αρκετά από τα μιούζικάλ του έχουν παίξει για περισσότερα από δέκα χρόνια τόσο στο Γουέστ Εντ όσο και στο Μπρόντγουεη. Έχει συνθέσει 13 μιούζικαλ, ένα κύκλο τραγουδιών, (ομάδα τραγουδιών από τον ίδιο συνθέτη που ερμηνεύονται ως ένα), μια ομάδα παραλλαγών, (μουσική τεχνική, όπου το ίδιο υλικό επαναλαμβάνεται με αλλαγές ως προς τον ρυθμό, την αρμονία κ.λ.π), μουσική για δυο ταινίες, και μια μουσική νεκρώσιμης ακολουθίας στα λατινικά. Έχει λάβει μια σειρά από τιμές  όπως ιππότης στο 1992,  ακολουθούμενο από ένα τίτλο ευγένειας από τη βασίλισσα Ελισσάβετ την Β για τις υπηρεσίες του στη μουσική, επτά βραβεία Τόνυ, τρία βραβεία Γκράμμυ, ένα Όσκαρ, δεκατέσσερα βραβεία Ιβόρ Νοβέλλο (βραβεία για γράψιμο τραγουδιών και σύνθεση),  επτά βραβεία Ολίβιε (βραβεία για εξαιρετικό έργο στο θέατρο), μια Χρυσή Σφαίρα, και το Kennedy Center Honors (βραβείο για συνολικό έργο στην αμερικανή κουλτούρα) το 2006.
   Αρκετά από τα τραγούδια του έχουν ηχογραφηθεί πάρα πολλές φορές και αποτέλεσαν επιτυχίες και έξω από τα μιούζικαλ στα οποία πρωτακούστηκαν όπως  το "The Music of the Night" από το The Phantom of the Opera, "I Don't Know How to Love Him" από το Jesus Christ Superstar, "Don't Cry for Me, Argentina" και "You Must Love Me" από την Evita, "Any Dream Will Do" από το Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat και "Memory" από το Cats
   Η εταιρία του Really Useful Group  αποτελεί από τους μεγαλύτερους θεατρικούς παραγωγούς του Λονδίνου ενώ ο ίδιος είναι ο πρόεδρος της πιο σπουδαίας σχολής εκπαίδευσης για μουσικό θέατρο της χώρας του  της Arts Educational Schools London, που βρίσκεται στο Chiswick, του Δυτικού Λονδίνου.
   Κινηματογραφικές μεταφορές σε έργα του Γουέμπερ έχουν γίνει στο Jesus Christ Superstar (1973) σε σκηνοθεσία Νόρμαν Τζιούισον, Εβίτα (1996), του Άλαν Πάρκερ και Το Φάντασμα της Όπερας (2004)  σε σκηνοθεσία Τζόελ Σουμάχερ και τον Γουέμπερ στους συμπαραγωγούς.

( τρέιλερ από το Jesus Christ Superstar)

( τρέιλερ από την Εβίτα)

(τρέιλερ από Το Φάντασμα της Όπερας)

http://en.wikipedia.org/wiki/Andrew_Lloyd_Webber

Εκεί που η Πολιτική συναντά την Θρησκεία, με αφορμή το έργο του Buñuel, Nazarin

του Μανώλη Βαρδή ( http://www.democracycrisis.com )

   Αυτή τη χρονιά θα παιχτούν διάφορα εκλογικά στοιχήματα. Αρχίσαμε με τις κυπριακές εκλογές, ακολουθούν οι ιταλικές, οι γερμανικές κτλ. Ο λαός μίας χειμαζόμενης εποχής καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε «καλούς» και «κακούς», ανάλογα της οπτικής.
  Επειδή ανήκω στη λεγόμενη «αντι- μνημονιακή» ή «αντι- υφεσιακή» οπτική, θα σχολιάσω αναλόγως. Αφορμή το έργο της «μεξικανικής περιόδου» του Buñuel, Nazarin(1958). Ο μέγας σκηνοθέτης επιλέγει την καλή πλευρά του ακτιβισμού της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και αυτήν χτυπά. Ο παπάς του έργου είναι φτωχός, τίμιος, πιστός, με σωστή θεολογική κατάρτιση, ταπεινός και ολιγαρκής. Απορρίπτει τον θαυμασμό που προκαλεί ο ίδιος, σπεύδει να βοηθήσει τους χωρικούς που πάσχουν από πανούκλα, έρχεται σε αντίθεση με την επίσημη, θεσμική εκκλησία, αποκρύπτει μία δολοφόνο με κίνδυνο της ζωής του, υφίσταται εξευτελισμούς και ταπεινώσεις. Τι άλλο μπορεί να θέλει κανείς;
  O Buñuel όμως βάζει την εικόνα του εσταυρωμένου να γελά (γεγονός που του κόστισε την καταδίκη της εκκλησίας). Ο ληστής που σώζει τον παπά από τις ταπεινώσεις των συναδέλφων του προς αυτόν, του απαντά ότι αυτός είναι κακός, ο παπάς καλός, και οι δύο είναι μέσα στη ζωή. Απηχήσεις νιτσεϊκής κριτικής. Ο παπάς στο τέλος θα χάσει από τη ζωή, στην οποία τόσο πολύ πόνταρε. Οι δύο γυναίκες θα τον αφήσουν, μετά το ανολοκλήρωτο του έρωτα τους, και θα βαδίσει προς το τέλος, αμφιταλαντευόμενος όσον αφορά στην αποστολή του.
   Ο απόλυτα θετικός κοινωνικός ακτιβισμός της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αποδομείται όχι γιατί είναι κακός ή υποκριτικός, αλλά διότι είναι ακριβώς κοινωνικός ακτιβισμός. Και η αποδόμηση προχωρά ακόμη περισσότερο γιατί ο Buñuel ακριβώς θαυμάζει αυτόν τον ακτιβισμό, τον οποίο πολύ καλά γνωρίζει από τη θητεία του στα έδρανα των Ιησουϊτών.
  Η via negativa της Ορθόδοξης Εκκλησίας θα βάλει έναν αστερίσκο. Ο αποφατισμός της καθ’ ημάς πίστης αποτρέπει την απόλυτη κοινωνική εξωστρέφεια, επιλέγοντας μία άλλη πτυχή, αυτή της απομόνωσης και της νοερής προσευχής, του ασκητισμού. Αποφεύγονται οι κακοτοπιές του κοινωνικού, τηρουμένων των αποστάσεων όπως μόνο μία αληθινή πίστη ή ένας ευφυής ελληνικός λόγος ξέρει να κάνει.
   Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Λιλλίκα και τον Αναστασιάδη; Με τον Σύριζα και τους ΒενιζελοΣαμαράδες; Απλά, σκέφτομαι ότι σε ζόρικές εποχές όπως είναι η σημερινή, που επειδή είναι ζόρικες είναι και περισσότερο αληθινές, δεν έχει τελικά και πολύ νόημα να ποντάρεις ανάμεσα στο (δικό σου) κοινωνικά «καλό» και «κακό». Αυτές οι εποχές απαιτούν πνευματικότητα ή, επί το κοσμικότερο, χαρισματικότητα. Λυπάμαι για τον Λιλλίκα ή θα λυπηθώ αν βγει και πάλι η Μέρκελ, αλλά μέχρι εκεί. Δεν μπορώ να ποντάρω ούτε στον Λιλλίκα, ούτε στο SPD, ούτε στον όψιμα αντι- ευρωπαϊστή Μπερλουσκόνι. Άλλωστε- και το έργο το δείχνει αυτό- ανάμεσα στο μέτριο και στο χειρότερο, η μάζα θα επιλέγει το χειρότερο, απουσία του πνευματικά/ χαρισματικά καλύτερου. Το κοινωνικό απαιτεί πνευματικό μπόλιασμα, αλλιώς θα σου γυρίσει την πλάτη, και θα έχει το δικό του δίκιο.
   Έστω πάντως και έτσι, ο αγώνας συνεχίζεται….

Αφιέρωμα στο Νέο Ιταλικό Κινηματογράφο: I VICERÈ

Αφιέρωμα στο Νέο Ιταλικό Κινηματογράφο

Auditorium Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών, Πατησίων 47

Δευτέρα 11 Μαρτίου 2013, ώρα 19.00
I VICERÈ

Σκηνοθεσία: Roberto Faenza. Παίζουν: Alessandro Preziosi, Lando Buzzanca, Cristiana Capotondi, Guido Caprino, Assumpta Serna, Magdalena Grochowska, Sebastiano Lo Monaco, Giselda Volodi, Pino Calabrese, Lucia Bosè. Δραματική-Ιστορική. Ιταλία 2007 / 120'.Διάλογοι: ιταλικά με αγγλικούς υπότιτλους.

Ελεύθερη μεταφορά από το ομώνυμο μυθιστόρημα του 1894 του Federico De Roberto, η ταινία αφηγείται την ιστορία μίας παλιάς και αριστοκρατικής οικογένειας από την Κατάνια με ισπανικές καταβολές, των Uzeda Francalanza, με φόντο την Ιταλία στα χρόνια μεταξύ Παλιγγενεσίας και Ενοποίησης. Οι ίντριγκες και οι περιπέτειες της οικογένειας στο πέρασμα των χρόνων, δοσμένες μέσα από τα μάτια του Consalvo, του τελευταίου απογόνου, απεικονίζουν την κοινωνία της ραγδαία μεταβαλλόμενης εποχής, όπου η επιβίωση σήμαινε καταρχάς να είσαι δέσμιος των κανόνων και των παραδόσεων. Η ταινία έλαβε δύο υποψηφιότητες και τέσσερα βραβεία στα «David di Donatello» το 2008, ενώ τιμήθηκε επίσης με δύο βραβεία στα «Nastri d’Argento» του ίδιου έτους.

τρέιλερ της ταινίας

Πληροφορίες
Ημερομηνία: Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013
Ωράριο: 19.00
Τόπος: Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών (Πατησίων 47)
Διοργάνωση: Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών

http://www.iicatene.esteri.it/IIC_Atene/webform/SchedaEvento.aspx?id=132

Μιχαήλ Άγγελος-αρχέτυπο του Αναγεννησιακού Ανθρώπου

   Ο Μικελάντζελο ντι Λοντοβίκο Μπουοναρρότι Σιμόνι, ή Μικελάντζελο Μπουοναρρότι, ή Μικελάντζελο (στα ελληνικά Μιχαήλ Άγγελος), ο οποίος έζησε από 6 Μαρτίου 1475 μέχρι 18 Φεβρουαρίου 1564, ήταν ένας Ιταλός καλλιτέχνης της εποχής της Ανναγέννησης. Γλύπτης, ζωγράφος, αρχιτέκτονας αλλά και ποιητής και μηχανικός άσκησε μια επίδραση χωρίς προηγούμενο στην εξέλιξη της Δυτικής Τέχνης. Παρόλο που πραγματοποίησε μερικές επιδρομές πέρα από τις τέχνες, η ζωτικότητά του στους κλάδους που ακολούθησε ήταν τέτοιου επιπέδου που συχνά θεωρείται ως ένας διεκδικητής για τον τίτλο του αρχέτυπου Αναγεννησιακού Ανθρώπου, μαζί με τον συμπατριώτη του Ιταλό Λεονάρντο ντα Βίντσι.

   Ο Μιχαήλ Άγγελος εθεωρείτο ως ο σπουδαιότερος εν ζωή καλλιτέχνης του καιρού του, και από τότε ως ένας από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών. Ένας αριθμός από έργα του σε ζωγραφική, γλυπτική και αρχιτεκτονική κατατάσσονται μεταξύ των πιο διάσημων από αυτά που υπάρχουν. Το τελικό του αποτέλεσμα σε κάθε πεδίο στη διάρκεια του μεγάλου του βίου ήταν θαυματουργό. Αν ληφθεί υπ'όψη και ο τεράστιος όγκος του από αλλογραφία, σκίτσα, αναμνήσεις που σώζονται, θεωρείται ως ο καλύτερα τεκμηριωμένος καλλιτέχνης του 16ου αιώνα.

   Για να δείξουμε τη σπουδαιότητά του να ανφέρουμε ενδεικτικά ότι δυο από τα πιο διάσημα αγάλματά του, την Αποκαθήλωση και τον Νταβίντ τα έκανε πριν ακόμα κλείσει τα 30 !!!. Παρόλο που είχε σε χαμηλή εκτίμηση τη ζωγραφική ο Μιχαήλ Άγγελος δημιούργησε δυο από τις πιο σημαντικές νωπογραφίες -τοιχογραφίες στην ιστορία της δυτικής τέχνης: τις σκηνές από τη Γέννηση στην οροφή και την Τελική Κρίση στον τοίχο του ιερού της Καπέλα Σιστίνα στη Ρώμη.Σαν αρχιτέκτονας ο Μιχαήλ Άγγελος εφάρμοσε πρώτος το στυλ του Μανιερισμού (το στυλ ανάμεσα στην Ανναγέννηση και το Μπαρόκ) όταν έχτισε την Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη. Στα 74 διαδέχθηκε τον Αντόνιο ντα Σανγκάλλο τον Νεότερο σαν αρχιτέκτονας της Βασιλικής του Αγ. Πέτρου. Ο Μικελάντζελο μεταμόρφωσε το σχέδιο, με το δυτικό άκρο να τελειώνει σύμφωνα με το δικό του σχέδιο και τον θόλο μετά το θάνατό του με κάποια τροποποίηση

   Για να δείξουμε το μέγεθός του και την αξία του ως καλλιτέχνη πρέπει να αναφέρουμε ότι ήταν ο πρώτος δυτικός καλλιτέχνης του οποίου η βιογραφία εκδόθηκε ενώ ήταν ακόμα εν ζωή !!! Δυο βιογραφίες εκδόθηκαν γι αυτόν στη διάρκεια της ζωής του, μια από αυτές, από τον Τζόρτζο Βασάρι, πρότεινε να θεωρηθεί ως η επιτομή όλης της καλλιτεχνικής δημιουργίας από την αρχή της Αναγέννησης, μια θεώρηση που συνέχισε να ισχύει στην ιστορία της τέχνης για αιώνες.

   Στη διάρκεια της ζωής του τον αποκαλούσαν συχνά ως "Ο Θεϊκός" . Μια από τις αρετές του που θαύμαζαν περισσότερο οι σύγχρονοί του ήταν η  terribilità, μια αίσθηση πρόκλησης απίστευτου μεγαλείου και ήταν οι προσπάθειες των μετέπειτα καλλιτεχνών να μιμηθούν το πολύ παθιασμένο και πολύ προσωπικό στυλ του Μιχαήλ Αγγέλου που κατέληξε στον Μανιερισμό,  το επόμενο σημαντικό κίνημα στη δυτική τέχνη μετά την Ύστερη Αναγέννηση.

   Και περνώντας στα κινηματογραφικά, έχουμε την ταινία The Agony and the Ecstasy (1965), σε σκηνοθεσία Κάρολ Ρηντ και με τους Τσάρλτον Χέστον σαν Μιχαήλ 'Αγγελο και Ρεξ Χάρρισον σαν Πάπα Ιούλιο Β. Η ταινία βασίστηκε εν μέρει στο ομώνυμο βιογραφικό μυθιστόρημα του Ίρβιν Στόουν. Το φιλμ ασχολείται με τις συγκρούσεις ανάμεσα στον Μιχαήλ Άγγελο και τον Πάπα Ιούλιο τον Β σχετικά με το ζωγράφισμα της οροφής της Καπέλα Σιστίνα. Έχει επίσης ένα σάουντρακ γραμμένο από τους παραγωγικούς συνθέτες  Άλεξ Νορθ και Τζέρρυ Γκολντσμιθ. Ήταν υποψήφιο για πέντε όσκαρ, καλύτερης καλλιτεχνικής διεύθυνσης, καλύτερου σχεδιασμού κοστουμιών, καλύτερη μουσική, καλύτερο ήχο, καλύτερη κινηματογραφία.

(τρέιλερ της ταινίας)

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Vliz5sl9GtA (μουσική από τον πρόλογο της ταινίας)

Πηγές:

http://en.wikipedia.org/wiki/Michelangelo

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Agony_and_the_Ecstasy_(film)

More about Michelangelo:

Michelangelo Buonarroti

Η γέννηση του πατέρα των "Τεσσάρων Εποχών" και η σχέση του με τον κινηματογράφο

     Αν και βρισκόμαστε στην τέταρτη μέρα του Μαρτίου, μια που αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση του μήνα θα μπορούσαμε να ευχηθούμε καλό μήνα από εδώ.

    Και αφού ο Μάρτιος είναι ο πρώτος μήνας της άνοιξης, τι θα ήταν πιο ταιριαστό από ένα θέμα που θα μπορούσαμε να το συνδέσουμε με την άνοιξη. Και δεν είναι άλλο από τον μπαρόκ μουσικοσυνθέτη του 18ου αιώνα Αντόνιο Βιβάλντι , του οποίου το πιο γνωστό από τα έργα του είναι οι "Τέσσερις Εποχές" και πιο γνωστή από τις εποχές είναι η "Άνοιξη".

http://www.youtube.com/watch?v=l-dYNttdgl0 (η πασίγνωστη  "Άνοιξη" )

   Ο Αντόνιο Λούσιο Βιβάλντι όπως ήταν το πλήρες όνομά του γεννήθηκε σαν σήμερα, 4 Μαρτίου 1678 στη Βενετία. Είχε το παρατσούκλι ο Κόκκινος Ιερέας λόγω των κόκκινων μαλιών του. Εκτός από μπαρόκ συνθέτης, όπως ήδη αναφέραμε ήταν επίσης Καθολικός ιερέας και βιρτουόζος βιολονίστας. Αναγνωρισμένος ως ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες της εποχής του Μπαρόκ, η επιρροή του στη διάρκεια της ζωής του είχε απλωθεί σ' όλοκληρη την Ευρώπη. Ο Βιβάλντι είναι περισσότερο γνωστός για τη σύνθεση ορχηστρικών κονσέρτων, ειδικά για βιολί, όπως επίσης θρησκευτικά χορωδιακά έργα αλλά και περισσότερες από 40 όπερες. Όπως ήδη αναφέραμε είναι περισσότερο γνωστός από μια σειρά κονσέρτων για βιολί με την ονομασία "Τέσσερις Εποχές".

   Πολλές από τις συνθέσεις του γράφτηκαν για το γυναικείο μουσικό σχήμα του "Ξενώνα της Αποκαθήλωσης" ( Ospedale della Pietà ), ένα σπίτι για εγκαταλειμμένα παιδιά όπου ο Βιβάλντι απασχολήθηκε από το 1703 μέχρι το 1715 και από το 1723 μέχρι το 1740. Ο Βιβάλντι είχε επίσης κάποια επιτυχία με το ανέβασμα στη σκηνή των οπερών του σε Βενετία, Μάντοβα και Βιέννη. Μετά τη γνωριμία του με τον Αυστριακό αυτοκράτορα Κάρολο τον 6ο ο Βιβάλντι αποφασίζει να μετακομίσει στη Βιέννη, προσδοκώντας να αποκτήσει την εύνοια του αυτοκράτορα. Όμως ο αυτοκράτορας πέθανε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα από την άφιξη του Βιβάλντι και μέσα σ' ένα χρόνο πέθανε και ο συνθέτης.

   Αν και η μουσική του Βιβάλντι είχε θετική αποδοχή από το κοινό στη διάρκεια της ζωής του συνθέτη, εντούτοις όταν αυτός πέθανε, η δημοτικότητά της μειώθηκε αισθητά, μέχρι που σχεδόν ξεχάστηκε. Επανήλθε όμως δυναμικά στο προσκήνιο στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Σήμερα ο Βιβάλντι κατατάσσεται ανάμεσα στους πιο δημοφιλείς και περισσότερο ηχογραφημένους από τους μπαρόκ συνθέτες.
   Από κινηματογραφικής πλευράς τώρα έχουμε την ταινία Βιβάλντι ένας πρίγκηπας στη Βενετία (2005), μια ιταλογαλλική συμπαραγωγή σε σκηνοθεσία Jean-Louis Guillermou,

   Η ταινία ασχολείται με όλη τη ζωή του συνθέτη. Στο ρόλο του συνθέτη ο Στέφανο Ντιονίσι. 

Πατώντας στο σύνδεσμο Antonio Vivaldi, un prince à Venise μπορείτε να δείτε και το υπόλοιπο καστ της ταινίας

(τρέιλερ της ταινίας)

.

   Επίσης διαβάζοντας στο IMDB υπάρχει αυτό τον καιρό σε εξέλιξη η ταινία "Βιβάλντι" που ασχολείται με τα πρώτα χρόνια της ζωής του συνθέτη, όταν έγινε δάσκαλος μουσικής στον "Ξενώνα της Αποκαθήλωσης" που αναφέραμε πιο πάνω. Η σκηνοθεσία θα είναι του Μπόρις Ντάμαστ, Ο Μαξ Αϊρονς στο ρόλο του συνθέτη, 

http://www.imdb.com/title/tt0469879/

   

Τέλος, ο Ferenc Cakó δημιούργησε μια σειρά κινουμένων σχεδίων από άμμο που είναι επενδυμένα μουσικά με τις Τέσσερις Εποχές του Βιβάλντι.

http://en.wikipedia.org/wiki/Vivaldi