Οι Έλληνες των βραβείων Όσκαρ

   Σε λίγες ώρες θα έχουμε την απονομή των βραβείων Όσκαρ. Όλα τα χρόνια, η πλειοψηφία των βραβευθέντων ήταν Αμερικανοί.
   Εν τούτοις, κατά καιρούς υπήρξαν και μερικοί συμπατριώτες μας που απέσπασαν τη σπουδαία αυτή κινηματογραφική διάκριση.
   Αρχής γενομένης το 1944, με την μεγάλη μας ηθοποιό Κατίνα Παξινού, να παίρνει το Όσκαρ δευτέρου γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της ως Πιλάρ στην ταινία "Για ποιον χτυπά η καμπάνα" (1943) του Σαμ Γουντ..

(απόσπασμα της ταινίας "Για ποιον χτυπά η καμπάνα". Η Κατίνα Παξινού μαζί με τους Γκάρυ Κούπερ και Ίνγκριντ Μπέργκμαν. )

http://www.youtube.com/watch?v=2bxTD6KWO5Y (απόσπασμα της τελετή των Όσκαρ του 1944, με την Κατίνα Παξινού στους βραβευθέντες).

   Ακολουθεί το 1961 ο Μάνος Χατζιδάκις, με το Όσκαρ τραγουδιού για "Τα παιδιά του Πειραιά", το οποίο ακουγόταν στην ταινία του Ζυλ Ντασσέν "Ποτέ την Κυριακή" (1960) και το οποίο τραγουδούσε η μοναδική Μελίνα Μερκούρη.

   Το 1965 ο Βασίλης Φωτόπουλος κερδίζει το Όσκαρ για τα σκηνικά του (βραβείο ασπρόμαυρης καλλιτεχνικής διεύθυνσης) στην ταινία "Αλέξης Ζορμπάς" (1964) του Μιχάλη Κακογιάννη,

http://www.youtube.com/watch?v=IHz7d4i3xWA  (αποσπάσματα της ταινίας "Αλέξης Ζορμπάς")


ενώ ο Κώστας Γαβράς το 1970 κερδίζει το Όσκαρ ξένης ταινίας για το "Ζ" (1969) (ήταν ταυτόχρονα υποψήφια και για καλύτερη ταινία, με τη συμμετοχή και της Ειρήνης Παππά και μουσική από τον Μίκη Θεοδωράκη)

(τρέιλερ της ταινίας)

.
   Όσκαρ και για την Θεώνη Βαχλιώτη - Όλντριτζ το 1975 για τα κουστούμια της στον "Υπέροχο Γκάτσμπι" (1974) του Τζακ Κλέυτον.

http://www.youtube.com/watch?v=1MstmidhHNQ (τρέιλερ της ταινίας)

   Ο τελευταίος ήταν ο συνθέτης Βαγγέλης Παπαθανασίου το 1982 με το Όσκαρ μουσικής για την μουσική του στην ταινία "Δρόμοι της φωτιάς" του Χιου Χάντσον (1981).

(η αρχική σκηνή από τους "Δρόμους της φωτιάς")

  Να δούμε αν σ' αυτή την απονομή θα έχουμε στην κατηγορία του Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας τον Νικολάι Αρσέλ, τον Ελληνοδανό σκηνοθέτη της ταινίας " Ο έρωτας της βασίλισσας".

Η σύλληψη των μελών του "Λευκού Ρόδου"

   Στις 18 Φεβρουαρίου 1943, πραγματοποιείται στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, η σύλληψη των ηγετικών μελών του κινήματος "Λευκό Ρόδο". Επρόκειτο για ένα νομοταγές, μη βίαιο, κίνημα διανοούμενων, στη Ναζιστική Γερμανία, απαρτιζόμενο από φοιτητές του πανεπιστημίου του Μονάχου και τον καθηγητή τους της φιλοσοφίας. Η ομάδα έγινε γνωστή για μια εκστρατεία ανώνυμων φυλλαδίων και γκραφίτι, που διήρκησε από τον Ιούνιο του 1942 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943, που καλούσε σε ενεργή αντίδραση στο καθεστώς του δικτάτορα Αδόλφου Χίτλερ, πιστεύοντας ότι αυτό θα έφερνε τον όλεθρο και την καταστροφή για τη Γερμανία.

   Τα πιο διακεκριμένα μέλη του κινήματος ήταν η Σόφι και ο αδερφός της Χανς Σολ, ο Κρίστοφ Προμπστ, ο Άλεξ Σμόρελ, ο Γουίλι Γκραφ, η Ίνγκε Σολ, η Τράουτε Λαφρενζ, η Καταρίνα Σουέντεκοπφ, η Λίζελοτ Μπερντλ, ο Φλακ Χάρνακ και ο Κουρτ Χούμπερ. Τα έξι πιο διακεκριμένα μέλη του κινήματος εκτελέστηκαν δια αποκεφαλισμού, μέτά τη σύλληψή τους από τη Γκεστάπο, σε ελάχιστο χρόνο.

    Η φωτογραφία, είναι τραβηγμένη στο προαύλιο του πανεπιστημίου του Μονάχου. Αυτό που φαίνεται σαν χαρτιά σκορπισμένα στο προαύλιο είναι στην πραγματικότητα κεραμικά πλακίδια. Πλακίδια που γράφουν τα ίδια συνθήματα που έγραφαν και τα μέλη του "Λευκού Ρόδου" στις προκηρύξεις τους. Φυλλάδια προκηρύξεις και συνθήματα ήταν τα όπλα τους και με αυτά προσπαθούσαν να αφυπνίσουν το Γερμανικό λαό για αντίσταση στο Χιτλερικό καθεστώς..

   Αφορμή για τη δημιουργία του κινήματος του "Λευκού Ρόδου" αποτέλεσε το κήρυγμα του αρχιεπισκόπου του Μύνστερ ο οποίος το 1941 καταδίκασε την πολιτική ευθανασίας των Ναζί.

  Εκτός της ηγετικής ομάδας υπολογίζεται ότι στο κίνημα συμμετείχαν περίπου άλλοι 100 φοιτητές, μαζί και ο καθηγητής τους Κουρτ Χούμπερ.

  Οι προκηρύξεις τυπωνόντουσαν διπλές και με μεγάλη μυστικότητα. Για να διατηρηθεί το απόρρητο το χαρτί και το μελάνι αγοραζόντουσαν σε μικρές ποσότητες και από πολλά καταστήματα.  Η εκτύπωση των προκηρύξεων γινόταν και σε άλλες πόλεις εκτός Μονάχου και για να φαίνεται πιο εξαπλωμένη  η κίνηση αλλά και για να προστατευθεί η μυστικότητά της. 

   Στις 18 Φεβρουαρίου 1943 όμως η δράση του κινημάτος επρόκειτο να λάβει τέλος. Η Σόφι Σολ με τον αδελφό της τον Χαβς αποπειράθηκαν να μοιράσουν τη νέα προκήρυξή τους στο πανεπιστήμιο. Ο φύλακας του πανεπιστημίου Γιάκομπ Σμιντ, μέλος του ναζιστικού κόμματος, ανακάλυψε ποιοί κρυβόντουσαν πίσω από αυτή την παράνομη δραστηριότητα και ειδοποίησε τη Γκεστάπο Τα δυο αδέλφια και ο Κρίστοφ Προμπστ οδηγήθηκαν σε Λαϊκό Δικαστήριο, όπου κατηγορήθηκαν  για προδοσία, ανταρσία, βοήθεια προς τον εχθρό, και για προσπάθεια καστροφής του ηθικού του γερμανικού στρατού. Μετά από μια δίκη παρωδία καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στις 22/2/1943. Λίγες μέρες μετά συνελήφθησαν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και κάπου άλλα 80 μέλη της οργάνωσης. Ο Άλεξ Σμόρελ και ο καθηγητής Χούμπερ εκτελέστηκαν στις 13/7/1943. Από τη χήρα του καθηγητή ζητήθηκε μάλιστα να πληρώσει το λογαριασμό για τα έξοδα της γκιλοτίνας !!! ο οποίος ήταν όσος δυο μισθοί του καθηγητή. Ο Γουίλι Γκραφ εκτελέστηκε στις 12/10/1943. ΟΙ υπόλοιποι φυλακίστηκαν. Να αναφέρουμε ότι η πλειοψηφία των μελών της οργάνωσης ήταν κάτω των 25. 

   Αργότερα, μετά την εκτέλεση του ηγετικού πυρήνα, μέλη που γλύτωσαν τη σύλληψη κυκλοφόρησαν την τελευταία προκήρυξη «Ένα γερμανικό φυλλάδιο - Το μανιφέστο των φοιτητών του Μονάχου». Την προκήρυξη αυτή την πήραν οι Σύμμαχοι, οι οποίοι την έριξαν με αεροπλάνα σε δεκάδες γερμανικές πόλεις. Ο Χανς Κόνραντ Λέιπελτ που βοήθησε στη διανομή του φυλλαδίου 6 εκτέλεστηκε στις 29/1/1945

στη φωτογραφία βλέπουμε από αριστερά τον Χανς Σολ, τη Σόφι Σολ και τον Κρίστοφ Προμπστ.

   Από ειρωνία της τύχης, την ημέρα που συνελήφθησαν τα μέλη αυτού του αντιπολεμικού κινήματος, είχε επιλέξει ο Γκέμπελς, ο υπουργός προπαγάνδας του καθεστώτος, για αν εκφωνήσει τον λόγο του περί "Ολοκληρωτικού Πολέμου" όταν οι Γερμανοί είχαν ήδη αρχίσει να γνωρίζουν τις πρώτες τους ήττες στα πεδία των μαχών (με πιο σημαντική αυτή στο Στάλινγκραντ)

Total War' Nazi Germany Presentation. Joseph Goebbels Speech.

Απόσπασμα της ομιλίας του Γκέμπελς περί "Ολοκληρωτικού Πολέμου" 

   Από κινηματογραφικής πλευράς, έχουμε την ταινία Die Weisse Rosse (1982) του Michael Verhoeven, με τους Lena Stolze Wulf Kressler

Die weiße Rose (Ein Film von Michael Verhoeven) English Subtitles & Sous- Titres Français

(η ταινία στα γερμανικά)

Ακολουθεί η ταινία "Οι τελευταίες μέρες της Σόφι Σολ" (2005) του Μαρκ Ροθερμουντ. Μια σπουδαία ταινία με μια εκπληκτική ερμηνεία από τη Γιούλια Γιεντς. Η ταινία παρουσιάστηκε στη Μπερλινάλε του 2005 που κέρδισε την "Ασημένια Άρκτο" για Καλύτερο Σκηνοθέτη και Καλύτερη Ηθοποιό (για τη Γιούλια Γεντς). Προτάθηκε για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας το 2005.

Sophie Scholl: The Final Days (Full Film)

http://en.wikipedia.org/wiki/White_Rose

λευκό-ρόδο-φωνή-αντίστασης-στη-ναζιστική-γερμανία

http://en.wikipedia.org/wiki/Die_Wei%C3%9Fe_Rose_(film)

http://en.wikipedia.org/wiki/Sophie_Scholl:_The_Final_Days

Το Μακελειό του Αγίου Βαλεντίνου

   Η σημερινή μέρα μπορεί για τους περισσότερους από μας να είναι γνωστή ως μέρα των ερωτευμένων, συνδυασμένη με αγάπες, λουλούδια και τα σχετικά.

  Κάποιοι άλλοι όμως επέλεξαν τη συγκεκριμένη μέρα για να λύσουν τις διαφορές τους, με πολλές σφαίρες και ακόμα περισσότερο αίμα.

  Τη συγκεκριμένη μέρα του 1929 επέλεξε ο διαβόητος Ιταλός γκάγκστερ Αλ Καπόνε με τη συμμορία του των Ιταλών, που κυριαρχούσε στις νότιες περιοχές του Σικάγου, για να κλείσει τους λογαριασμούς του με τον μεγάλο του αντίπαλο, τον Ιρλανδό Μπάγκσι Μοράν  ο οποίος με τη συμμορία του των Ιρλανδών και Γερμανών κυριαρχούσε στις βόρειες περιοχές της πόλης. Το γεγονός έγινε σε μια αποθήκη, στον αριθμό 2122 της οδού N. Clark του Σικάγου.Το έπαθλο αυτής της αναμέτρησης θα ήταν ο έλεγχος της παράνομης διακίνησης αλκοόλ (εποχή ποτοαπαγόρευσης), και τα εκατομμύρια δολάρια που έφερνε αυτή. Ο Καπόνε, ο οποίος βρισκόταν στην ακμή του τότε, εκτός από τη δίψα του για χρήμα και κυριαρχία, ήθελε και εκδίκηση γιατί ο Μοράν λίγο καιρό νωρίτερα είχε σκοτώσει κάποιους δικούς του. 

   Το μακελειό που έγινε στην αποθήκη, που άφησε πίσω του επτά νεκρούς, πέντε από τους οποίους ήταν μέλη της συμμορίας του Μοράν, ο ένας ήταν ένας μικροκακοποιός που συνεργαζόταν μαζί τους και ο άλλος ήταν ένας μηχανικός που είχε κληθεί από τη συμμορία για να επισκευάσει ένα από τα αυτοκίνητά της και ο οποίος βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Και επειδή έγινε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου έγινε γνωστό ως Το Μακελειό του Αγίου Βαλεντίνου. Η εκτέλεση έγινε από τέσσερις άγνωστους δράστες, ενώ πρώην μέλη της συμμορίας Egan's Rats, θεωρείται ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο βοηθώντας τον Αλ Καπόνε.

   Το σχέδιο της εξόντωσης του Μοράν το επεξεργάστηκε ο Βιτσέντζο Τζιμπάλντι, πρωτοπαλίκαρο του Καπόνε, γνωστός με το ψευδώνυμο Τζακ Μακ Γκαρν και με το παρατσούκλι "το πολυβόλο". Κατά πώς λέγεται (χωρίς να είναι απολύτως επιβεβαιωμένο) το ραντεβού που έκλεισε το Τζιμπάλντι για τις 14/2 στις 10 30 το πρωί θα γινόταν με δέλεαρ ένα φορτίο ακριβού ουίσκι μια παγίδα στην οποία έπεσε ο Μοράν. Άνθρωποι του Καπόνε μεταμφιεσμένοι σε αστυνομικούς θα αναλάμβαναν τα υπόλοιπα.

   Την ώρα του ραντεβού έφτασαν εκεί δυο αυτοκίνητα που έμοιαζαν με περιπολικά, από τα οποία βγήκαν τέσσερις "αστυνομικοί" δυο ένστολοι και δυο με πολιτικά, ενώ οι υπόλοιποι της συμμορίας, (τσιλιαδόροι κλπ) είχαν σκορπιστεί στην περιοχή. Όταν έφτασαν οι άνθρωποι του Μοράν,  οι τρεις ένστολοι "αστυνομικοί" πίστεψαν ότι ένας από αυτούς ήταν ο ίδιος ο Μοράν (καθότι του έμοιαζε), και όταν τον είδαν να μπαίνει στην αποθήκη έκαναν μια καταδρομική επιχείρηση, αιφνιδιάζοντας τους επτά που βρίσκονταν μέσα και βάζοντάς τους να σταθούν με την πλάτη στον τοίχο (η φωτογραφία που βλέπουμε παραπάνω είναι προφανώς από αναπαράσταση). Ακολούθως τους γάζωσαν με αυτόματα "Τόμσον" που το ένα είχε 20 σφαίρες και το άλλο 50. Οι περίοικοι που άκουσαν τους πυροβολισμούς κάλεσαν την αστυνομία. Ο μόνος από τους επτά που δεν πέθανε αμέσως ήταν ο Frank Gusenberg ο οποίος αν και είχε 14 !!! πληγές από σφαίρες, άντεξε για τρεις ώρες μετά τον πυροβολισμό του. Όταν όμως τον ρώτησαν οι αστυνομικοί ποιος τον πυροβόλησε αυτός είπε : "Κανείς".

   Από το μακελειό γλύτωσε ο Μοράν, ο οποίος είχε αργήσει να πάει στο ραντεβού (γιατί όπως λέγεται σταμάτησε να πιεί ένα καφέ ) και όταν έφτασε εκεί είδε τα περιπολικά αλλά και είχε ειδοποιηθεί για ότι είχε γίνει. 

Το μακελειό προκάλεσε κατακραυγή στην πόλη και σημαίνοντα πρόσωπα ζήτησαν να μπει τέλος στους πολέμους των συμμοριών. Η αστυνομία βρήκε γρήγορα ποιος ευθυνόταν, όμως συλλήψεις για την σφαγή δεν έγιναν γιατί τόσο ο Αλ Καπόνε όσο και ο Τζακ Μακ Γκαρν φρόντισαν να έχουν ατράνταχτα άλλοθι. Ο Καπόνε ήταν στη Φλόριντα για διακοπές και ο Μακ Γκαρν, ελέω της ημέρας με τη φιλενάδα του. Το θέμα όμως γρήγορα ξέφυγε από το Σικάγο και έγινε πανεθνική υπόθεση, και έτσι η αρχή του τέλους για τους γκάνγκστερ είχε ήδη έρθει.

  Η αποθήκη ήταν αξιοθέατο μέχρι το 1967 που κατεδαφίστηκε. Μετά ο τοίχος της εκτέλεσης των επτά αποσυναρμολογήθηκε τούβλο τούβλο και πουλήθηκε σε δημοπρασία στον Καναδό επιχειρηματία Τζορτζ Πάτεϊ, ο οποίος τον ξανάχτισε μέσα στο μπαρ που διατηρούσε στο Βανκούβερ.

  Η ιστορία αυτή φυσικά όπως θα ήταν αναμενόμενο χρησιμοποιήθηκε και από τον κινηματογράφο. Στην πασίγνωστη ταινία του 1959 "Μερικοί το προτιμούν καυτό" του Μπίλυ Γουάιλντερ, η γκαγκστερική σκηνή, που αφορά τη σφαγή, αποτελεί τη βάση της ταινίας. Ο Τόνυ Κέρτις και ο Τζακ Λέμον, δυο νεαροί μουσικοί της τζαζ γίνονται άθελά τους μάρτυρες αυτής της σφαγής και για να γλυτώσουν από τους γκάνγκστερ (ο Τζωρτζ Ραφτ παίζει τον αρχηγό τους) μεταμφιέζονται σε γυναίκες και κρύβονται στο γυναικείο γκρουπ της Μέρλιν Μονρόε.

Marilyn Monroe-Some Like it Hot Trailer

(τρέιλερ της ταινίας)

   Η ταινία του Ρότζερ Κόρμαν, "Το μακελειό του Αγ. Βαλεντίνου" (1967) θεωρείται ως η καλύτερη απεικόνιση του γεγονότος, το οποίο αποτελεί και το βασικό της θέμα. Η ταινία εμπεριέχει ιστορικά αλλά και φανταστικά στοιχεία.

   Πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες του Κόρμαν ως σκηνοθέτη παρόλο που το φιλμ έκλεισε τελικά με ζημιά 400.000 δολαρίων.

The St Valentine's Day Massacre (Trailer 1967)

(τρέιλερ της ταινίας)

   Η σφαγή παρουσιάζεται επίσης και ως σκηνή, στον αρχικό "Σημαδεμένο" (1932), των Χάουαρντ Χωκς και Ρίτσαρντ Ρόσσον (παραγωγή του πασίγνωστου πολυεκατομμυριούχου Χάουαρντ Χιουζ)

   

   Scarface Official Trailer

(τρέιλερ της ταινίας)

   Να αναφέρουμε ότι ο Τζωρτζ Ράφτ είχε παίξει και σε αυτή την ταινία στο ρόλο του Γκουίντο Ρινάλντο, ο οποίος έριχνε στον αέρα ένα νόμισμα (και μια μικρή λεπτομέρεια, όχι σχετική με το θέμα, αλλά αφορά τις δυο ταινίες που έπαιξε. Στο "Μερικοί το προτιμούν καυτό", σε μια σκηνή όπου βλέπει ένα γκάγκστερ να παίζει στριφογυρίζοντας ένα νόμισμα, τον ρωτά "Που έμαθες αυτό το φτηνό κόλπο"; κάτι το οποίο έκανε ο ίδιος ο Ραφτ στον "Σημαδεμένο" 27 χρόνια νωρίτερα")

   Τέλος στην ταινία "Όσκαρ" του 1991, με πρωταγωνιστή τον Συλβέστερ Σταλόνε, όπου ο ίδιος παίζει τον γκάγκστερ Άντζελο "Σναπς" Προβολόνε, γίνεται αναφορά στο περιστατικό. Σε σκηνή στην αρχή της ταινίας ο λογιστής του του θυμίζει "Ήσουν στο Σικάγο. Ήταν του Aγίου Βαλεντίνου..." και ο Σταλόνε με ένα από τα τσιράκια του ανταλλάσσουν ένα χαμόγελο και ένα γελάκι.

http://www.youtube.com/watch?v=KCkkC4vxjYk

(το σχετικό απόσπασμα της ταινίας)

http://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Valentine%27s_Day_Massacre

http://news247.gr/eidiseis/kosmos/h_sfagh_toy_agioy_valentinoy.2128553.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Some_Like_it_Hot

http://en.wikipedia.org/wiki/The_St._Valentine%27s_Day_Massacre_(film)

http://en.wikipedia.org/wiki/Scarface_(1932_film)

http://en.wikipedia.org/wiki/Oscar_(1991_film)

To Be Greek

   "To Be Greek". Μια ταινία μικρού μήκους του Ian Silverberg. Ελληνοαμερικανοί μας μιλάνε για το τι σημαίνει να είσαι Έλληνας. Η ταινία έφτασε τις 64.681 προβολές στην πρώτη βδομάδα της στο vimeo.

Δείτε το στο http://vimeo.com/56673130

Νίκος Καββαδίας (1910-1975)

   Στις 11 Ιανουαρίου 1910 γεννιέται στο Χαρμπίν της Ματζουρίας (Κίνα), ο λογοτέχνης Νίκος Καββαδίας.
   Η μοίρα του ήταν δεμένη με τη θάλασσα. Το 1928 μετά το θάνατο του πατέρα του μπαρκάρει ως ναύτης σε φορτηγό.
   Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, αποτυπώνει στο χαρτί τις εικόνες από τα μέρη που επισκέπτεται, τη ναυτική ζωή, τους ναυτικούς και τις σχέσεις τους με την πατρίδα τους, τη θάλασσα και τις γυναίκες.
   Το 1939 παίρνει δίπλωμα ασυρματιστή. Ακολουθεί ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος όπου πηγαίνει στην Αλβανία ως ημιονηγός πρώτα και ως ασυρματιστής αργότερα. Στα χρόνια της κατοχής μένει ξέμπαρκος στην Αθήνα. Ξαναμπαρκάρει το 1944 και ταξιδεύει αδιάκοπα ως ασυρματιστής σε όλο τον κόσμο.
   Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1975, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο στην κλινική "Άγιοι Απόστολοι" των Αθηνών. Η κηδεία του έγινε στο Α Νεκροταφείο παρουσία πολλών ανθρώπων των γραμμάτων και της τέχνης.
   Το έργο του περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

Ποίηση

• Μαραμπού (1933) (επανέκδοση το 1947 από τον Θανάση Καραβία)
• Πούσι (1947) (επανέκδοση το 1961 από τις εκδόσεις Γαλαξίας)
• Τραβέρσο (1975)
• Το ημερολόγιο ενός τιμονιέρη: Αθησαύριστα πεζογραφήματα και ποιήματα, επιμέλεια Guy (Michel) Saunier. Αθήνα: Άγρα, 2005

Πεζογραφία

• Βάρδια (1954) (κυκλοφόρησε και στα γαλλικά το 1959)
• Λι (1987)
• Του πολέμου/Στ' άλογό μου (1997)

   Στην ατζέντα του βρέθηκαν τρεις στίχοι, που ήθελε να τους προτάξει στο "Τραβέρσο" κάτι που δεν έγινε

"Μα ο ήλιος αβασίλεψε κι ο αητός απεκοιμήθη

και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.

Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε."

   Το 1978, κάποια από τα ποιήματα του Καββαδία, μελοποιήθηκαν από τον Θάνο Μικρούτσικο στο δίσκο του "Σταυρός του Νότου". Μέσω αυτών των τραγουδιών, αλλά και άλλων που ακολούθησαν ο Νίκος Καββαδίας έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό.

   Από κινηματογραφικής πλευράς τώρα, το μικρό πεζό "Λι" έγινε κινηματογραφική ταινία το 1995 με τίτλο "Between the devil and the deep blue sea".

   Πρόκειται για Γαλλοβελγική δραματική ταινία της Μάριον Χένσελ. Η ταινία συμμετείχε στο φεστιβάλ των Καννών του 1995. Πρόκειται για την παράξενη φιλία ανάμεσα σ' έμα ενήλικο, ήδη στην επιστροφή του μονοπατιού της ζωής του, και μιας μικρής Κινέζας που μόλις αρχίζει το δικό της μονοπάτι. Ο Νίκος είναι ασυρματιστής σ' ένα εμπορικό πλοίο και μόλις έφτασε στο Χονγκ - Κονγκ. Είναι κουρασμένος και θέλει να ξεχάσει τα προβλήματά του καπνίζοντας όπιο. Η ελπίδα και η αθωότητα επιστρέφουν σ' αυτόν στο πρόσωπο της Λι, μιας μικρής Κινέζας που μένει σ' ένα Σάμπαν (σπίτι σε βάρκα) και που καθαρίζει πλοία και αδειάζει σκουπιδοτενεκέδες για να ζήσει.


Ηθοποιοί


Stephen Rea    Νίκος
Ling Chu          Λι
Adrian Brine καπετάνιος
Makka Koto Αφρικανός ναύτης
Misha Aznavour νεαρός ναύτης
Koon-Lan-Law μητέρα της Λι
Jane Birkin Η γυναίκα που ο Νίκος κάποτε αγαπούσε (φωνή)
Chan Chan Man μωρό Ζενγκ, ο μικρός αδερφός της Λι
Chow Jo παππούς
Wong Wong γιαγιά
Fow Tse πατριός
Cheun Chi Ho ναύτης
Chong Ching ναύτης


http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=t2oQr3kZvzM (ολόκληρη η ταινία)




   Το διήγημα του Νίκου Καββαδία "Του πολέμου", που εξιστορεί την φιλοξενία ενός Έλληνα στρατιώτη από έναν Αρβανίτη κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου, γυρίστηκε σε ταινία και σε σκηνοθεσία του Χρήστου Παληγιαννόπουλου.

Πηγές

Νίκος Καββαδίας (ελληνική έκδοση wikipedia)

http://www.sansimera.gr/biographies/44

http://en.wikipedia.org/wiki/Between_the_Devil_and_the_Deep_Blue_Sea_(film)

http://www.imdb.com/title/tt0112491/plotsummary?ref_=tt_ov_pl

Bob Marley (1945 - 1981)

   

   Στις 6 Φεβρουαρίου 1945 γεννήθηκε ο Νέστα Ρόμπερτ Μάρλεϋ, ο οποίος έγινε περισσότερο γνωστός ως Μπομπ Μάρλευ.

   Ήταν τραγουδιστής, τραγουδοποιός και μουσικός από την Τζαμάικα. Ήταν ο βασικός τραγουδιστής και κιθαριστής για τις σκα, ροκστέντυ και ρέγγε μπάντες The Wailers (1963-1974) και Bob Marley and the Wailers (1974-1981). Ο Μάρλεϋ παραμένει ακόμα και σήμερα ο πιο γνωστός ερμηνευτής της ρέγγε μουσικής ενώ βοήθησε σημαντικά στη διάδοση της Τζαμαϊκανής μουσικής και του κινήματος των ρασταφάρι  σε παγκόσμιο κοινό.

   Η μουσική του έχει έντονες επιρροές από τα κονωνικά προβλήματα της πατρίδας του ενώ έδωσε φωνή στο συγκεκριμένο πολιτικό και πολιτιστικό πλέγμα της Τζαμάικα.

   Τα πιο γνωστά τραγούδια του περιλαμβάνουν τα " I Shot The Sheriff", "No Woman No Cry" , "Could You Be Loved" , "Stir It Up", "Get Up Stand Up", "Jamming", "Redemption Song" , "One Love", "Three Little Birds", όπως και τις μετά το θάνατό του κυκλοφορίες, " Buffalo Soldier"και "Iron Lion Zion". Το Legend (1984) είναι το άλμπουμ της ρέγγε με τις περισσότερες πωλήσεις, 10 φορές πλατινένιο και με πωλήσεις 25 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

   Κάποιος σαν τον Μπομπ Μάρλεϋ προφανώς δε θα μπορούσε να μην προκαλέσει κινηματογραφικό ενδιαφέρον. Το Φεβρουάριο του 2008 ο σκηνοθέτης Μάρτιν Σκορσέζε ανακοίνωσε την πρόθεση του να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τον Μπομπ Μάρλεϋ. Η ταινία επρόκειτο να κυκλοφορήσει στις 6/2/2010, η μέρα που θα ήταν τα 65 γεννέθλια του Μάρλεϋ. Αλλά λόγω προβλημάτων προγραμματισμού ο Σκορσέζε εγκατέλειψε το εγχείρημα. Αντικαταστάθηκε από τον Τζόναθαν Ντέμι που εγκατέλειψε και αυτός λόγω καλλιτεχνικών διαφορών με τον παραγωγό Στηβ Μπινγκ κατά την έναρξη του μοντάζ.  Ακολούθως ανέλαβε ο Κέβιν Μακντόναλντ και το φιλμ Marley κυκλοφόρησε στις 20/04/2012.  Το φιλμ πήρε μέρος στο SXSW Film Festival και στο HotDocs 2012.

  documentary-movie.com/marley/

                                                     (ολόκληρο το φιλμ, χωρίς υπότιτλους)

  Το Μάρτιο του 2008 η Εταιρία Γουάινστάιν ανακοίνωσε τα σχέδιά της να παράγει μια βιογραφία του Μάρλεϋ , βασισμένη στο βιβλίο No Woman No Cry: My Life With Bob Marley της Ρίτα Μάρλεϋ. Ο Ρούντυ Λανγκλε θα είναι ο παραγωγός του σεναρίου της Λίζυ Μπόρντεν και η Ρίτα Μάρλεϋ θα είναι η διευθύντρια παραγωγής.

  Η πρώην φιλενάδα και σκηνοθέτης Έστερ Άντερσον , μαζί με τον Τζιαν Γκοντόι δημιούργησε το ντοκυμαντέρ Bob Marley: The Making of a Legend  το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Εδιμβούργου το 2011.

Bob Marley The Making of a Legend Trailer

(τρέιλερ)

http://en.wikipedia.org/wiki/Bob_marley

   

Η "Πρώτη Κυρία" των πολιτικών δικαιωμάτων

 

Η Ρόζα Παρκς με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζ.

   Η Ρόζα Παρκς που γεννήθηκε σαν σήμερα, ήταν μια Αφροαμερικανίδα μοδίστρα και ακτιβίστρια των πολιτικών δικαιωμάτων, την οποία το Αμερικανικό Κογκρέσο αποκάλεσε "πρώτη κυρία των πολιτικών δικαιωμάτων" και "μητέρα του κινήματος της ελευθερίας".

  Έγινε διάσημη, όταν την 1η Δεκεμβρίου 1955, στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να υπακούσει στον οδηγό του λεωφορείου James F. Blake, να παραχωρήσει τη θέση της, στο "έγχρωμο" τμήμα του λεωφορείου, για να κάτσει ένας λευκός, μια που το αντίστοιχο "λευκό" τμήμα του λεωφορείου είχε γεμίσει.

   Σύμφωνα με σχετικό νόμο που ίσχυε στην πόλη, οι τέσσερις πρώτες σειρές του λεωφορείου ήταν "ρεζερβέ" για τους λευκούς επιβάτες (ακόμα και αν δεν υπήρχαν λευκοί επιβάτες) ενώ οι μαύροι επιβάτες, που ήταν πάντα και η πλειοψηφία των επιβατών μπορούσαν να κάτσουν στις υπόλοιπες σειρές.

   Αυτά τα όρια όμως δεν ήταν συγκεκριμένα όπως  υποτίθεται ότι θα ήταν, αλλά οι οδηγοί τα παραβίαζαν συχνά, μετακινώντας τις σχετικές πινακίδες, έτσι ώστε όταν γέμιζαν οι τέσσερις σειρές για τους λευκούς, να εξασφαλίζουν θέσεις και στις σειρές των μαύρων, περιορίζοντας τους μαύρους επιβάτες όλο και πιο πίσω, αφήνοντάς τους μάλιστα κάποιες φορές και εκτός λεωφορείου. Επίσης, τόσο οι μαύροι επιβάτες όσο και λευκοί, πλήρωναν το εισιτήριό τους στον οδηγό από μπροστά. Η διαφορά όμως ήταν ότι αν είχαν ήδη κάτσει στο λεωφορείο λευκοί επιβάτες, οι μαύροι αφού πλήρωναν το εισιτήριό τους από μπροστά, έπρεπε μετά να κατέβουν και να ξαναμπούν στο λεωφορείο από την πίσω πόρτα. 

   Δώδεκα χρόνια πριν το περιστατικό, ο ίδιος οδηγός του λεωφορείου, ακολουθώντας αυτήν την πρακτική, είχε φύγει με το λεωφορείο, και έτσι η Ρόζα Παρκς δε μπόρεσε να ξαναμπεί στο λεωφορείο, μένοντας να περπατά στη βροχή.

   Η Παρκς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της (είχαν προηγηθεί τρία παρόμοια περιστατικά, ένα το 1946 και άλλα δυο το 1955) και έτσι ο οδηγός φώναξε την αστυνομία η οποία και την συνέλαβε για παρουσίαση του σχετικού φυλετικού νόμου τον οποίο όμως στην ουσία δεν είχε παραβιάσει αφού καθόταν σε θέση μαύρων. Δικάστηκε και καταδικάστηκε μετά από δίκη που κράτησε 30 λεπτά για διατάραξη της τάξης και παραβίαση των φυλετικών νόμων και της επιβλήθηκε πρόστιμο 10 δολάρια και άλλα τέσσερα δολάρια για δικαστικά έξοδα.

   Τη μέρα της δίκης, οι μαύροι κάτοικοι της πόλης ξεκίνησαν μποϋκοτάζ των λεωφορείων της πόλης, και παρόλο που έβρεχε και πολλοί δεν είχαν άλλο τρόπο μετακίνησης, έμειναν πιστοί στην απόφαση κάνοντας πεζοί διαδρομές μέχρι και 30 χιλιομέτρα!!!

  Το μποϋκοτάζ διήρκεσε τελικά 381 μέρες!!!. Η έφεση της Παρκς στο Ανώτατο Δικαστήριο, που δικαιώθηκε, αλλά και η τεράστια οικονομική ζημιά των λεωφορείων της πόλης έφεραν τελικά την άρση των νόμων του φυλετικού διαχωρισμού.

   Η άρνηση της Παρκς και το μποϋκοτάζ των λεωφορείων αποτέλεσαν σημαντικά σύμβολα του σύγχρονου Κινήματος των Πολιτικών Δικαιωμάτων. Η ίδια έγινε διεθνές σύμβολο της αντίστασης στον φυλετικό διαχωρισμό. Οργανώθηκε και συνεργάστηκε με ηγέτες των πολιτικών δικαιωμάτων όπως ο Έντγκαρ Νίξον, πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος της NCAAP και τον ιερέα Δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζ. εξέχουσα παρουσία στο κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων.Το ντοκυμαντέρ Mighty Times: The Legacy of Rosa Parks (2001) έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ για ντοκυμαντέρ μικρού μήκους το 2002.

απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ για τη Ρόζα Παρκς

http://en.wikipedia.org/wiki/Rosa_parks