Το "Haoma" αποτελεί ένα πολύ όμορφο φιλμ μικρού μήκους που γύρισαν 4 φοιτητές της ESMA (Ανώτερη Σχολή Καλλιτεχνικών Επαγγελμάτων) του Μονπελιέ, το 2008 ως εργασία για την αποφοίτησή τους. (Mathieu Deltour, Melissa Lafon, Elodie Legros και Yan Moalic).
Το φιλμ μας μεταφέρει σ' ένα ονειρικό κόσμο όπου η ζωή διέπεται από κύκλους. Όντα γεννιούνται από κουκούλια και ζευγαρώνουν. Το καθένα έχει ένα διακόπτη στο κεφάλι του, που προσδιορίζει τον κύκλο ζωής του, αλλά μια μέρα κάτι αναπάντεχο θα συμβεί...
Μια συνεργασία που ολοκληρώθηκε 58 χρόνια μετά το ξεκίνημά της
Συνδυάζοντας το θέμα Ο χρόνος στον κινηματογράφο με ένα θέμα σχετικό με τον Νταλί, (Little Ashes ), τι άλλο θα μπορούσαμε να πούμε παρά για ένα φιλμ μικρού μήκους όπου ο πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο χρόνος.
Το φιλμ "Destino" αποτελεί μια συνεργασία που ξεκίνησε το 1945, ανάμεσα στον Σαλβαντόρ Νταλί, και των Τζων Χεντς (John Hench) των στούντιο Ντίσνεϋ. Οι δυο καλλιτέχνες έκαναν το στόρυμποαρντ για το φιλμ, εργαζόμενοι για 8 μήνες ξεκινώντας από το τέλος του 1945 μέχρι το 1946.
Λόγω όμως των οικονομικών προβλημάτων που βρήκαν την Ντίσνευ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το πρότζεκτ τελικά διακόπηκε. Ο Χέντς έκανε ένα δοκιμαστικό 17 δευτερολέπτων προκειμένου να προκαλέσει ξανά το ενδιαφέρον της εταιρίας αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Ο Ρόυ Ντίσνεϋ, ο ανιψιός του Ουώλτ Ντίσνευ, το 1999 έφερε ξανά το πρότζεκτ στην επιφάνεια και τελικά το φιλμ έκανε πρεμιέρα στις 2 Ιουνίου 2003 στο Annecy International Animated Film Festival, στο Annecy της Γαλλίας.
Όπως προείπαμε, το φιλμ παρουσιάζει την ιστορία του Χρόνου, και του καταδικασμένου έρωτα που νιώθει για μια θνητή γυναίκα. Η ιστορία συνεχίζεται, καθώς η γυναίκα χορεύει μέσα σ' ένα σουρεαλιστικό σκηνικό, το οποίο είναι εμπνευσμένο από πίνακες του Νταλί. Διάλογοι στο φιλμ δεν υπάρχουν, αλλά το σάουντρακ περιλαμβάνει ένα τραγούδι από τον Μεξικανό συνθέτη Αρμάντο Ντομίνγκεζ.
Εμπνευσμένο από ένα πίνακα του Νταλί με την ονομασία Cencinitas (Μικρές Στάχτες) του 1927-28, το φιλμ Little Ashes (Μικρές Στάχτες), είναι ένα Ισπανο-Βρετανικό δραματικό φιλμ του 2008, που διαδραματίζεται στην Ισπανία των δεκαετιών του 20 και 30, όταν τρία από τα πιο δημιουργικά νέα ταλέντα της εποχής συναντούνται στο πανεπιστήμιο, και ξεκινούν μια πορεία με σκοπό να αλλάξουν τον κόσμο τους. Πρόκειται για τους Σαλβαντόρ Νταλί, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και Λουίς Μπουνιουέλ. Ο Λουίς Μπουνιουέλ παρακολουθεί τους άλλους δυο αβοήθητος, καθώς βλέπει η μεταξύ τους φιλία να εξελίσσεται σε ερωτική σχέση, ενώ ο ίδιος νιώθει να απομονώνεται Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο Robert Pattinson (από τη σειρά ταινιών Twilight), σαν Salvador Dalí, ο Javier Beltrán σαν Federico García Lorca και ο Matthew McNulty σαν Luis Buñuel
Την ίδια χρονιά που ο κινηματογράφος Δαναός φτάνει σε μια σημαντική επέτειο, δηλαδή τα σαράντα χρόνια λειτουργίας του, αποδεικνύει ότι είναι το πιο δραστήριο, ανήσυχο σινεμά της πόλης, φιλοξενώντας περισσότερες παράλληλες εκδηλώσεις από ποτέ. Είναι μια έξυπνη εξέλιξη, και προπάντων επίκαιρη: ο ρόλος των κινηματογράφων είναι αν μη τι άλλο σε αβέβαιη μοίρα και για να παραμείνουν ζωντανοί στην σημερινή πραγματικότητα απέναντι στον ανταγωνισμό των άλλων μέσων για την προσοχή μας, πρέπει να καταφύγουν σε ανάλογες ευρηματικές λύσεις. «Έτσι πρέπει να κινηθεί πλέον ένας σύγχρονος κινηματογράφος,» εξηγεί ο ιδιοκτήτης του σινεμά, Ηλίας Γεωργιόπουλος. «Αυτό που θέλουμε να είμαστε είναι σινεμά – αυτή είναι η ταυτότητά μας – αλλά πλέον το να παίζεις απλά τρεις προβολές κάθε βράδυ δεν είναι αρκετό.» Και οι προτάσεις τους είναι άφθονες για τους επόμενους μήνες, είτε στο επίπεδο των ταινιών είτε σε αυτό των παράλληλων εκδηλώσεων: εκτός από τις 'σινεφίλ' Τετάρτες, οπότε και η γενική είσοδος πέφτει στα πέντε ευρώ, οι θεατές του Δαναού θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μέσα στο Μάρτιο προβολές του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, ενώ τον Απρίλιο μία εβδομάδα θα γεμίσει με προβολές των καλύτερων ταινιών από τα τρία χρόνια το CineDoc. Επίσης, οι μουσικόφιλοι θα μπορούν να παρακολουθήσουν ζωντανές μεταδόσεις τριών εξαιρετικών έργων («La Boheme» στις 13/3, «Rigoletto» στις 17/4 και «Cyrano de Bergerac» στις 10/5) σε εξαιρετική ποιότητα εικόνας και ήχου, από τα ιστορικότερα θέατρα της Ευρώπης. Στις ζωντανές αναμεταδόσεις ενδέχεται να προστεθούν και αγώνες του τουρνουά Γουίμπλεντον, όπως πέρσι, οπότε και έγινε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ζωντανή αναμετάδοση σε 3D. Αλλά οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του Δαναού δεν σταματούν μόνο στις προβολές: η παιδική παράσταση «Άνθρωπος Ορχήστρα», ένα σπάνιο θέαμα με 25 περίεργα και σπάνια μουσικά όργανα από όλο τον κόσμο παίζονται ζωντανά για το κοινό, είναι προγραμματισμένη για τις 11, 17 και 18 Μαρτίου με είσοδο 9 ευρώ. Όσοι βρεθούν εκεί, θα δουν το φουαγιέ του σινεμά διακοσμημένο διαφορετικά: έχοντας ήδη συνεργαστεί με τον ΑΚΤΟ για την ενδιαφέρουσα έκθεση που εμπνεύστηκε από την Μέριλιν Μονρόε, ο Δαναός φιλοξενεί από τις αρχές του μήνα έργα έξι δημιουργών κόμικ, που «χρησιμοποιούν ευρηματικά το λόγο και την εικόνα για να εκφραστούν και απαντούν με ρομαντισμό, δημιουργία και ζωντάνια στα σημεία των καιρών…». Φυσικά οι Μυστικές Πρεμιέρες σάς είναι ήδη γνωστές – κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα, ο κινηματογράφος Δαναός και το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ – cinemag.gr σάς προσκαλούν σε μια προβολή με μειωμένο εισιτήριο και μυστικό τον τίτλο της ταινίας…Μετά την πρεμιέρα μερικών από τις σημαντικότερες ταινίες της χρονιάς («Αι Ειδοί του Μαρτίου», «Shame», «Οι Απόγονοι» και, πιο πρόσφατα, «Άθικτοι»), το επόμενο ραντεβού δίνεται για την Δευτέρα 2 Απριλίου. Αν η φετινή χρονιά - και όχι μόνο - είναι ενδεικτική των προθέσεων του κινηματογράφου, περιμένουμε σίγουρα πολλές ενδιαφέρουσες προτάσεις και αφορμές να επισκεφθούμε, αφού η ανταπόκριση του κόσμου σε αυτές τις ενέργειες έχει ενισχύσει τη διάθεση για φρέσκιες ιδέες. «Το να συντονίζεις όλες αυτές τις ενέργειες είναι κουραστικό, γιατί τα κάνουμε όλα μόνοι μας και αυτές οι πρωτοβουλίες θέλουν σπρώξιμο, αλλά ταυτόχρονα και συναρπαστικό. Είναι μια νέα εποχή επικοινωνίας με τον πελάτη».
Με αφορμή την σημερινή επέτειο γέννησης του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη Θεόδωρου Αγγελόπουλου, η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου έχει προγραμματίσει εκδήλωση στη μνήμη του, απόψε στις 7:30 μμ, στο Μουσείο Μπενάκη, στην οδό Πειραιώς 138.
Η οικογένειά του, οι συνεργάτες, οι γνωστοί και άγνωστοι φίλοι του δίνουν ραντεβού στο αμφιθέατρο του μουσείου για "ένα ταξίδι προς τα πίσω". Ξεκινώντας από την «Αλλη θάλασσα» και φτάνοντας στους «Forminx» -την πρώτη του ανολοκλήρωτη ταινία μικρού μήκους, το φιλμ της οποίας έχει χαθεί- ένας συνεργάτης από κάθε ταινία του θα θυμίσει το κλίμα, το περιβάλλον, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε καρέ καρέ το έργο του σημαντικού Ελληνα σκηνοθέτη. Στην εκδήλωση συμμετέχουν οι μουσικοί Ναταλία Μηχαηλίδου, Ανδρέας Τσεκούρας, Βαγγέλης Χριστόπουλος και η ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών, οι σκηνοθέτες Νίκος Παναγιωτόπουλος, Δήμος Αβδελιώδης και Γιάννης Σολδάτος, καθώς και οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του όλα αυτά τα χρόνια, όπως οι Γιώργος Αρβανίτης, Ελένη Καραϊνδρου, Γιώργος Παπαλιός, Ιουλία Σταυρίδου, Χάρης Παπαδόπουλος κ.α.
Σαν σήμερα, στις 27 Απριλίου 1935, γεννήθηκε ο πρόσφατα αδικοχαμένος μεγάλος σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος. Λόγω της ημέρας, το σήμα στην κεντρική σελίδα όπως μπορούμε να δούμε έχει προσαρμοστεί ανάλογα.
Το Google είναι όλο με γαλάζιο χρώμα, το "e" έχει αντικατασταθεί με "ε" ενώ υπάρχει και η φιγούρα του σκηνοθέτη, με το χαρακτηριστικό του καπέλο, με μια κάμερα στα χέρια.
Σαν σήμερα, στις 26 Απριλίου 1937, γερμανικά αλλά και ιταλικά πολεμικά αεροπλάνα, βομβαρδίζουν τη βασκική πόλη Γκερνίκα (Guernica), προκειμένου να υποστηρίξουν τον Ισπανό στρατηγό Φρανσίσκο Φράνκο που προσπαθούσε να ανατρέψει την βασκική και την ισπανική κυβέρνηση για να πάρει τον έλεγχο της Ισπανίας.
Οι Γερμανοί μιλούσαν για περίπου 300 πολίτες νεκρούς ενώ οι Βάσκοι μιλούσαν για 1654 νεκρούς.
Η καταστροφή της πόλης ήταν ολοκληρωτική. Το τραγικό αυτό γεγονός, αποτέλεσε την έμπνευση για τον Ισπανό καλλιτέχνη Πάμπλο Πικάσο, ο οποίος δημιούργησε το διάσημο σήμερα πίνακά του (που βλέπουμε και στην εικόνα παραπάνω) "Η καταστροφή της Γκερνίκα".
Η ολοκλήρωση του πίνακα, (που τελείωσε τελικά στα μισά του Ιουνίου του 1937), πήρε στον Πικάσο 33 μέρες, που είναι και ο τίτλος της ταινίας (33 dias) που θα γυρίσει ο Ισπανός σκηνοθέτης Κάρλος Σάουρα.
Η ταινία ασχολείται με την ψυχολογική μάχη που βίωνε ο Πικάσο όταν δημιουργούσε τον πίνακα, τη σχέση του με τη Γαλλίδα ερωμένη του Ντόρα Μαρ, που ήταν μαζί του όταν δημιουργούσε τον πίνακα, αλλά και την αντίδρασή του όταν καταστράφηκε τελικά η πόλη.
Στο ρόλο του Πικάσο, θα είναι ο Αντόνιο Μπαντέρας, ο οποίος μάλιστα έχει πει ότι το σπίτι του στη Μάλαγα βρίσκεται μόλις λίγα τετράγωνα μακριά από το αντίστοιχο του Πικάσο.
Τα γυρίσματα της ταινίας θα ξεκινήσουν το καλοκαίρι του 2012, και θα γίνουν σε Γκερνίκα και Παρίσι. (η ταινία θα μιλά και ισπανικά και γαλλικά). Ο προϋπολογισμός αναμένεται να φτάσει τα 7,9 εκατομμύρια δολάρια.
Στο σενάριο έχουν συνεργαστεί με τον Σάουρα ο Ελίας Κερεχέτα και ο Γάλλος Λουί-Σαρλ Σιρζάκ, ενώ την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία Idem 4 σε συνεργασία με τη Cinevedas.
Το έτος 1752, ο Joshua και η Naomi Collins, με τον μικρό γιο τους τον Barnabas, φεύγουν από το Λίβερπουλ της Αγγλίας για να αρχίσουν μια νέα ζωή στην Αμερική. Αλλά παρά το γεγονός ότι περνάνε στην άλλη πλευρά του ωκεανού δεν καταφέρνουν να γλυτώσουν από την κατάρα που μαστίζει την οικογένεια.
Είκοσι χρόνια μετά ο Barnabas έχει τον κόσμο στα πόδια του, η τουλάχιστον την πόλη του Collinsport, στο Μέην. Ως ιδιοκτήτης του Μεγάρου Collinwood o Barnabas είναι πλούσιος, ισχυρός, και αμετανότητος πλέιμπόι... μέχρι που κάνει το πολύ σοβαρό λάθος να ραγίσει την καρδιά της Angelique Bouchard. Μια μάγισσα, με όλη τη σημασία της λέξης, η Angelique τον καταδικάζει σε μια μοίρα χειρότερη από τον θάνατο: τον μετατρέπει σε βρυκόλακα και μετά τον θάβει ζωντανό.
Διακόσια χρόνια αργότερα ο Barnabas κατά λάθος απελευθερώνεται και επανέρχεται στον κόσμο του 1972, ο οποίος είναι πλέον εντελώς αλλαγμένος σε σχέση με αυτόν που ήξερε. Επιστρέφει στην έπαυλή του, για να ανακαλύψει ότι το κάποτε μεγάλο αρχοντικό του έχει περιπέσει σε ερείπια. Οι δυσλειτουργικοί απόγονοί του είναι λίγο καλύτερα, καθένας από τους οποίους κρύβει τα δικά του μυστικά. Η αρχηγός της οικογένειας Elizabeth Collins Stoddard έχει φέρει στο σπίτι την ψυχίατρο Δρ.. Julia Hoffman (Helena Bonham Carter), για να την βοηθήσει με τα οικογενειακά της προβλήματα. Στο αρχοντικό ζουν επίσης ο άχρηστος αδερφός της Elizabeth, ο Roger Collins, η επαναστάτρια έφηβη κόρη της Carolyn Stoddard και ο επιφυλακτικός δεκάχρονος γιος του Roger ο David Collins. Το μυστήριο εκτείνεται πέρα από την οικογένεια, στον επιστάτη Willie Loomis, και την νέα νταντά του David την Victoria Winters
Ο βρυκόλακας καλείται να βοηθήσει τους απογόνους του για να λύσουν τα προβλήματά τους.
Άλλος ένας "περίεργος" χαρακτήρας, που υποδύεται ο Johnny Depp, στην νέα ταινία του Tim Burton "Dark Shadows". Η ταινία βασίζεται στην γοτθική σαπουνόπερα που παιζόταν στο ABC την περίοδο 1966-1971. (http://en.wikipedia.org/wiki/Dark_Shadows_(film) για περισσότερα).
Eva Green στο ρόλο της Angelique Bouchard, της μάγισσας που μεταμορφώνει τον Μπάρναμπας σε βρυκόλακα και βάζει μετά στο στόχαστρο και αυτόν και την οικογένειά του.
Η Helena Bonham Carter στο ρόλο της Dr. Julia Hoffman, η ψυχίατρος που προσλαμβάνεται από την Elizabeth για να μένει στο μέγαρο και να λύσει τα οικογενειακά προβλήματα.
OAΓΩN σε συνεργασία με το ITAΛIKO MOPΦΩTIKO INΣTITOYTOAΘHNΩΝ και υπό την αιγίδα του IΔPYMATOΣ ΛAMΠPAKH, οργανώνει την 9η Διεθνή Συνάντηση Aρχαιολογικής Tαινίας του Mεσογειακού Xώρου …και πέρα από τη Mεσόγειο, που θα πραγματοποιηθεί στην Aθήνα, από 7 έως 13 Mαΐου 2012, στην Tαινιοθήκη της Eλλάδος (Iερά Oδός 48 & Mεγ. Aλεξάνδρου, Kεραμεικος, www.tainiothiki.gr).
Ποιοι ήταν οι Πολεμιστές της Oμίχλης; Γιατί οι Γαλάτες αποκεφάλιζαν τους ηττημένους αντιπάλους τους; Ποιοι αρχαιολογικοί θησαυροί κρύβονται στα βάθη των ελληνικών θαλασσών; Πώς λειτουργούν τα κυκλώματα αρχαιο-καπη-λίας και ποια η σχέση τους με τα μεγάλα μουσεία του κόσμου; Aυτά και πολλά ακόμη, βρίσκουν τις απαντήσεις τους στις 60 και πλέον ταινίες του πλούσιου φετινού προγράμματος προβολών του AΓΩNA: Aρχαιολογικές ταινίες από 15 χώρες του κόσμου με θέματα από το Περού έως την Aυστραλία, από την Aίγυπτο έως τα Kαρπάθια, αλλά και από την Kύπρο, την Kρήτη, τη Mακεδονία, τη Θράκη, τα Aντικύθηρα, τη Σύρο, την Eύβοια, τη Λέρο…
Tαινίες κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους: Tα παιδιά μαθαίνουν τις ειδικότητες της αρχαιολογίας, ταξιδεύουν σε ξένες χώρες και αρχαίους πολιτισμούς και γίνονται μάρτυρες της συναρπαστικής ανακάλυψης ανεκτίμητων αρχαιολογικών θησαυρών.
Eιδικές Προβολές: Ένα άγνωστο ντοκιμαντέρ του Όρσον Oυέλς με τίτλο «Tέσσερις άντρες στη σχεδία» του 1942, το βραβευμένο «Polemonta» του Δημήτρη Mαυρίκιου, η ιστορία των χρόνων του Mάνου Zαχαρία μέσα από το φακό του Στέλιου Xαραλαμπόπουλου αλλά και η πολιτική ταινία-σταθμός των αδελφών Tαβιάνι «O Σαν Mικέλε είχε έναν κόκκορα (San Michele aveva un gallo), που προβάλλεται σε συνεργασία με το Iταλικό Mορφωτικό Iνστιτούτο Aθηνών, είναι κάποιες μόνο από τις ταινίες που πλαισιώνουν το πρόγραμμα των καθιερωμένων ειδικών προβολών του AΓΩNA.
info Oι προβολές αρχίζουν καθημερινά στις 17:00 και τελειώνουν στις 23:00. Σάββατο και Kυριακή από τις 10:00 έως τις 23:00.
H απονομή των βραβείων θα γίνει την Kυριακή 13 Mαΐου στις 9.30 το βράδυ.
Tιμή Eισιτηρίου: 5 ευρώ / ημέρα (Δευτέρα-Παρασκευή) – 5 ευρώ / ζώνη προβολής (Σαββατοκύριακο)
Eισιτήρια στα ταμεία της Tαινιοθήκης
Eπισκεφθείτε το www.archaiologia.gr/agon και δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα προβολών, πληροφορίες και τρέιλερ.
Μετά από ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Πικάσο και ο Νίξον, το ιερό τέρας της υποκριτικής Άντονι Χόπκινς ετοιμάζεται να ενσαρκώσει τον πιο σημαντικό, ίσως, σκηνοθέτη όλων των εποχών και αναμφισβήτητο...maître του σασπένς.
Η ταινία “Hitchcock”, σε σκηνοθεσία Σάσα Τζερβάζι (σεναριογράφου του “TheTerminal”), επικεντρώνεται στη σχέση του μεγάλου δημιουργού με τη γυναίκα του Άλμα, την οποία υποδύεται η Έλεν Μίρεν (Όσκαρ Α’ Γυναικείου ρόλου στο “The Queen”), και εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της θρυλικής ταινίας “Ψυχώ”. Η Σκάρλετ Γιόχανσον θα υποδυθεί την Τζάνετ Λι, μία από τις ηθοποιούς που ενσάρκωσαν στην εντέλεια την κλασική χιτσκοκική πρωταγωνίστρια: ξανθιά, ψυχρή, πανέμορφη και διαταραγμένη, ενώ στο ρόλο που έκανε διάσημο τον Άντονι Πέρκινς, ο Τζέιμς Ντ’ Άρσι (“W.E”).
Το καστ συμπληρώνουν οι Τζέσικα Μπιλ (“The Illusionist”), Τόνι Κολέτ (“Little Miss Sunshine”) και Ραλφ Μάτσιο (“Karate Kid”).
Η ταινία αναμένεται στις αίθουσες το 2013 από την Odeon.
Σάββατο 28 Απριλίου, στις 8 το βράδυ, στην αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, παρουσιάζονται πέντε σπουδαίες ταινίες του βωβού κινηματογράφου, ταινίες για τις οποίες δεν υπάρχει πλέον διαθέσιμη παρτιτούρα (score), ή δε γράφτηκε ποτέ μουσική. Οι ταινίες αυτές θα επενδυθούν από τις συνθέσεις που έγραψαν ειδικά γι αυτές πέντε σύγχρονοι Έλληνες μουσικοί.
Το εγχείρημα στηρίζεται στη σύμπραξη του συνθέτη Αλέξανδρου Μούζα – καθηγητή του Εργαστηρίου Film Scoring (Μουσικής Σύνθεσης για Media) - με την Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής.
Οι ταινίες που θα προβληθούν είναι :
1. Η «αφηρημένα εικαστική» «Lichtspiel, Opus I» (1921) σε σκηνοθεσία του Γερμανού πρωτοπόρου της σύγχρονης τέχνης των multimedia Βάλτερ Ρούτμαν, η οποία ντύνεται από μία σύνθεση της Ηρώς Φυτράκη.
2. Η «Symphonie Diagonale» (1924) του Σουηδού ντανταϊστή ζωγράφου και κινηματογραφιστή Βίκινγκ Εγκελινγκ, σε μουσική Ηλία Νικολαΐδη.
3. Το «κινηματογραφικό ποίημα» (όπως γράφει στην ταινία ο Μαν Ρέι) «Emak-Bakia»(1926) του κορυφαίου σουρεαλιστή Μαν Ρέι που ανέλαβε να επενδύσει μουσικά η Γεωργία Καλοδίκη.
4. «Tusalava» (1929) του Νεοζηλανδού σκηνοθέτη και γλύπτη Λεν Λάι (μουσική και εδώ από τη Γεωργία Καλοδίκη ) και
5. «Film» (1965) – πρόκειται για το μοναδικό έργο του σπουδαίου Ιρλανδού λογοτέχνη Σάμιουελ Μπέκετ για κινηματογράφο, σκηνοθετημένο από τον Αλαν Σνάιντερ - σε μουσική Αλέξανδρου Μούζα ο οποίος έχει αναλάβει και την καλλιτεχνική επιμέλεια της βραδιάς.
Τα έργα ερμηνεύει, σε πρώτη εκτέλεση, η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη.
O Βάλτερ Ρούτμαν (Walter Ruttman 1887-1941) ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της σύγχρονης τέχνης των multimedia. Ζωγράφος και σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους που πειραματίζονταν μοναδικά με την κίνηση σχημάτων και χρωμάτων καθώς επίσης και διαφημιστικών «σποτ» στα οποία η τέχνη του αφηρημένου animation συνδεόταν με συγκεκριμένα μηνύματα. Ο δημιουργός της ιστορικής, ασπρόμαυρης γερμανικής πειραματικής, βωβής ταινίας «Βερολίνο, η συμφωνία της μεγαλούπολης» (1927) – ταξιδιωτικού ντοκιμαντέρ στο Βερολίνο του μεσοπολέμου – και της επικής, βωβής ταινίας «Μελωδία του κόσμου» (1929) – της πρώτης πιθανότατα παγκόσμιας «έθνικ» κινηματογραφικής καταγραφής – γύρισε το δεκάλεπτο «Lichtspiel, Opus I» (Light Play, Opus Nr.1, Παιχνίδι Φωτός) το διάστημα 1919-1920. Το έργο προβλήθηκε την 1η Απριλίου του 1921 στη Γερμανία, συνοδευόμενο από μουσική που είχε γραφτεί ειδικά γι’αυτό. Η ταινία είναι επηρεασμένη από την αφηρημένη ζωγραφική του Ρούτμαν, χαρακτηριστική για τις λεπτές πινελιές της και τις εναλλαγές καθαρών χρωμάτων. Εν προκειμένω, ο καλλιτέχνης επεμβαίνει στο φιλμ με τρόπο που τα χρώματα ορίζουν όχι μόνον συγκεκριμένα σχήματα αλλά και διαθέσεις: κόντρα σ’ένα σκούρο φόντο, πολλές φωτεινές, καμπύλες ή στρογγυλές φόρμες ακολουθούμενες από άλλες, ακανόνιστες ή αιχμηρές, κατευθύνονται μία-μία προς το κέντρο της οθόνης. Τα αφηρημένα σχήματα μετακινούνται κατά μήκος της οθόνης στο ρυθμό της μουσικής, θυμίζοντας σημερινά μουσικά βίντεο-κλιπ.
«Lichtspiel, Opus I» (1921)
Η «Symphonie Diagonale» (Διαγώνια Συμφωνία) του Βίκινγκ Εγκελινγκ (Viking Eggeling 1880-1925) που θα παρουσιαστεί στη συνέχεια, αποτελεί ταινία του 1924, διάρκειας επτάμισι λεπτών, γυρισμένη σε αρνητικό φιλμ 35 χιλιοστών. Πρόκειται για ένα έργο «ζωγραφικής σε κίνηση» ή αλλιώς «βωβής αρμονίας εικόνων» όπου μια «γερμένη» φιγούρα - αποτελούμενη αρχικά από ευθείες γωνίες –μεγαλώνει σε διαστάσεις καθώς απ’το αρχικό σχέδιο ξεπροβάλλουν μικρές ευθείες γραμμές και καμπύλες. Σε δευτερόλεπτα, η φιγούρα εξαφανίζεται και η διαδικασία ξεκινά από την αρχή με μια νέα μορφή. Οι φιγούρες που απεικονίζονται – σε στυλ αρτ ντεκό – παραπέμπουν σε άκρως στυλιζαρισμένα σχήματα, ένα αυτί, μια άρπα, ένα πιάνο με τρομπόνια κ.ο.κ. Σ’αυτό το έργο που έχει αφήσει το στίγμα του σε γενιές και γενιές κινηματογραφιστών, ο Σουηδός, ντανταϊστής ζωγράφος πειραματίζεται με το φιλμ ως νέο μέσο έκφρασης που φωτίζει την εικαστική διαδικασία με μια νέα διάσταση, εκείνη του χρόνου.
«Symphonie Diagonale» (1924)
Το πρώτο μέρος της βραδιάς κλείνει με το 20λεπτο φιλμ «Emak-Bakia» (1926) του κορυφαίου Αμερικανού ζωγράφου, γλύπτη, κινηματογραφιστή και κυρίως φωτογράφου Μαν Ρέι (Man Ray 1890-1976), καλλιτέχνη που συνέβαλε τα μέγιστα στο ντανταϊστικό και σουρεαλιστικό κίνημα, του πιο σημαντικού δημιουργού φωτογραφιών άνευ μηχανής τις δεκαετίες ’20 και ’30. Το «Emak-Bakia» («Ασε με ήσυχο» ή «το θηλυκό δίνει την ειρήνη» όπως μεταφράζεται στη βασκική διάλεκτο), ένα «κινηματογραφικό ποίημα» σύμφωνα με το δημιουργό του, παρουσιάζει πολλές από τις ιδιόρρυθμες κινηματογραφικές τεχνικές του Ρέι: «rayographs» που δημιουργούσε τοποθετώντας αντικείμενα αυτούσια πάνω στο φωτογραφικό χαρτί και στη συνέχεια εξέθετε στο φως, διπλοεκθέσεις, μια σειρά από ασύνδετες μεταξύ τους εικόνες, περιστρεφόμενες, συχνά παραμορφωμένες, που εκφράζουν το ελεύθερο πνεύμα και τις ιδέες του πάνω σε πράγματα και πρόσωπα της καθημερινότητας: φώτα, λουλούδια, έναν φωτεινό πίνακα που από καιρό σε καιρό ανακοινώνει τα νέα της ημέρας. Ένα μάτι. Μια γυναίκα στο αυτοκίνητό της που οδηγεί στην εξοχή, ζώα που βόσκουν, πόδια που χορεύουν, την ακτή, γεωμετρικές φιγούρες. Έναν άντρα που βγάζει το κολάρο από το πουκάμισό του. Ένα κορίτσι με κλειστά βλέφαρα που απεικονίζουν μάτια βαμμένα έντονα…
«Emak-Bakia» (1926)
Το φιλμ παρουσιάζει γλυπτά του Πικάσο και μερικά από τα μαθηματικά αντικείμενα του Μαν Ρέι σταματημένα και κινούμενα χρησιμοποιώντας τεχνική σταματήματος της κίνησης ( http://en.wikipedia.org/wiki/Stop_motion ).
Το φιλμ αρχικά βωβό, επενδύθηκε μουσικά αργότερα με μουσική από το αρχείο δίσκων του Μαν Ρέι της εποχής. Η μουσική ανακτασκευή έγινε από τον Jacques Guillot.
Όταν το φιλμ προβλήθηκε για πρώτη φορά κάποιος θεατής σηκώθηκε για να παραπονεθεί ότι του προκαλούσε πονοκέφαλο και έκανε τα μάτια του να πονούν. Ένας άλλος του είπε να σωπάσει και έτσι άρχισαν να καβγαδίζουν. Η αίθουσα έγινε πεδίο μάχης, οι καβγάδες μεταφέρθηκαν έξω στους δρόμους και κλήθηκε η αστυνομία για να σταματήσουν οι ταραχές
Το δεύτερο μέρος της εκδήλωσης ξεκινά το πρώτο φιλμ που ο γνωστός για τις πειραματικές ταινίες του και πρωτοπόρος της τέχνης των «κινητών γλυπτών», Νεοζηλανδός καλλιτέχνης Λεν Λάι (Len Lye 1901-1980) δημιούργησε το 1926. Το δεκάλεπτο «Tusalava» δημιουργήθηκε από 4400 διαφορετικά σχέδια, τα οποία φωτογραφήθηκαν το καθένα ξεχωριστά και ενοποιήθηκαν με την τεχνική του «cel animation». Η ταινία παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τα φιλμς που γυρίστηκαν τη δεκαετία του ’20 από τους ντανταϊστές Οσκαρ Φίσινγκερ και Χανς Ρίχτερ αν και είναι βαθιά επηρεασμένη από την τέχνη των αυτόχθονων της Αυστραλίας όπως και το αφηρημένο σχέδιο που ο Λάι συνέδεε με την πρώιμη αίσθηση μιας σωματικότητας η οποία παρακάμπτει τη λογική. Η μουσική που συνόδευε την ταινία – γραμμένη από τον Τζακ Ελιτ το 1929 – δεν βρέθηκε ποτέ.
Tusalava (1926)
Η εκδήλωση κλείνει με το 20λεπτο, σχεδόν βωβό (δεν υπάρχει διάλογος ούτε ακούγεται μουσική με εξαίρεση ένα «Σσσς!») «Film» που γύρισε ο Αμερικανός σκηνοθέτης Αλαν Σνάιντερ το 1965, σε σενάριο του Σάμιουελ Μπέκετ με πρωταγωνιστή τον Μπάστερ Κήτον στο ρόλο του «Ο». Στη ανεπανάληπτη αυτή ταινία - βασισμένη στην αρχή του εμπειριστή του 18ου αιώνα Επισκόπου Μπέρκλεϊ «Υπάρχω σημαίνει γίνομαι αντιληπτός» - ο κορυφαίος Αμερικανός κωμικός του βωβού σινεμά προσπαθεί ξεφύγει από μια κάμερα-μάτι που τον παρακολουθεί διαρκώς.
Την Τρίτη 24 Απριλίου θα γίνει η έναρξη του κινηματογραφικού διήμερου "Θηλυκό/Αρσενικό" που διοργανώνει η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και η Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Θα προβληθούν οι ταινίες "Η τιμή της αγάπης" της Τώνιας Μαρκετάκη, "Μικρές Εξεγέρσεις" , του Κυριάκου Κατζουράκη και έξι ντοκιμαντέρ μεσαίου μήκους που έχουν προβληθεί στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Οι προβολές πλαισιώνονται από δυο συζητήσεις ("Γυναίκες δημιουργοί: δυνατότητες και περιορισμοί", "Γυναίκες στον κινηματογράφο: η ανδρική ματιά").
Διεύθυνση: Ιερά Οδός 48 και Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136
(Είσοδος ελεύθερη και στις προβολές και στις συζητήσεις)
(Η τιμή της Αγάπης, στίχοι Τώνια Μαρκετάκη, μουσική Ελένη Καραϊνδρου, τραγούδι Δήμητρα Γαλάνη)
(Φωτογραφία από τη σελίδα του φεστιβάλ στο Facebook)
Άνοιξε τις πύλες του για το ελληνικό κοινό στις 19 Απριλίου το φεστιβάλ Ιταλικού κινηματογράφου TUTTO ITALIA CINEMA E CULTURA (βλέπε σχετικά παλιότερη ανάρτησή μας για το φεστιβάλ ) και το οποίο θα διαρκέσει μέχρι και 25 Απριλίου.
Το φεστιβάλ είχε αναβληθεί μετά τα γεγονότα της 19ης Φεβρουαρίου, που προκάλεσαν και τον εμπρησμό των κινηματογράφων "ΑΠΟΛΛΩΝ" και "ΑΤΤΙΚΟΝ" όπου επρόκειτο να γίνουν οι προβολές.
Επειδή τελικά οι ζημιές των δυο κινηματογράφων αποδείχτηκαν μεγαλύτερες από τις εκτιμήσεις των ιδιοκτητών, οι προβολές διεξάγονται στους κινηματογράφους "ΕΛΛΗ" και "ΙΝΤΕΑΛ" πρόγραμμα προβολών του φεστιβάλ
Μέχρι πριν λίγα χρόνια για να κάνεις κινηματογράφο χρειαζόσουν πολλά χρήματα λόγω του κόστους του φιλμ (και όσα σήμαινε αυτό: φώτα, επεξεργασία, εξειδικεύμενοι συνεργάτες...). Σήμερα όμως μπορείς να δουλέψεις αξιοπρεπώς με ελάχιστο κόστος ή ακόμα και χωρίς προϋπολογισμό!
Προαπαιτούμενα μια βιντεοκάμερα – θα πρότεινα στη θέση της μια φωτογραφική SLR με δυνατότητα HD video (σύντομα θα γράψω σχετικό άρθρο για αυτό το θέμα) – ένας υπολογιστής και πολλές γνώσεις!
Θεωρώ σημαντικό στον εξοπλισμό να προσθέσουμε κι έναν ψηφιακό καταγραφέα ήχου (δείτε για παράδειγμα το Olympus LS-11), καθώς ακόμη και οι επαγγελματικές βιντεοκάμερες (ας έχουμε και boom...) καλό ήχο δεν γράφουν.
Μπορεί ο εξοπλισμός να βρίσκεται σχετικά εύκολα (ακόμη και φώτα μπορείτε να δανειστείτε αν είστε σε μεγάλη πόλη ή μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και διάφορες DIY λύσεις!), αλλά το θέμα είναι οι γνώσεις... Χρειάζονται αρκετές τεχνικές γνώσεις από τον σκηνοθέτη. Μπορεί να έχεις πολλούς και καλούς συνεργάτες (διεθυντή φωτογραφίας, ηχολήπτη, μοντέρ κ.ά.). Για να υπάρξει όμως αποτέλεσμα πρέπει να ξέρεις τι να ζητήσεις και γιατί! Αν αγνοείς τα βασικά για τη φωτογραφία, τις δυνατήτες του εξοπλισμού σου, τον ήχο, το μοντάζ κλπ πώς θα γυρίσεις μια ταινία; Σ΄ αυτό το είδος τέχνης δεν είναι αρκετό το καλλιτεχνικό όραμα και το ταλέντο καθώς βασίζεσαι στην τεχνολογία και στην τεχνική για να το υλοποιήσεις!
Ζώντας στην Αθήνα δεν δυσκολεύτηκα ποτέ να βρω εξοπλισμό και συνεργάτες. Ακόμη και εξειδικευμένα τεχνικά βιβλία βρήκα (δείτε για παράδειγμα τη δανειστική βιβλιοθήκη του Ευγενίδειου Ιδρύματος). Το θέμα σ΄ αυτή την πόλη είναι να βρεθεί ο χρόνος!
Στις 17 Απριλίου 1961, ο ταλαντούχος μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζιδάκις, κερδίζει το Όσκαρ τραγουδιού, για το πασίγνωστο σήμερα ανά τον κόσμο "Τα Παιδιά του Πειραιά", το οποίο ακουγόταν στην διάσημη σήμερα, ταινία του Ζυλ Ντασέν "Ποτέ την Κυριακή". Ερμήνευε η σπουδαία Μελίνα Μερκούρη.
"Τα Παιδιά του Πειραιά" αποτελούν το μόνο μη αγγλόφωνο τραγούδι που κέρδισε ποτέ το Όσκαρ τραγουδιού.
τρέιλερ της ταινίας, όπου ακούγεται η μουσική
Η Μελίνα Μερκούρη τραγουδά "Τα Παιδιά του Πειριαά"
Ταινίες με κακή εικόνα μπορούμε να παρακολουθήσουμε (κουνημένα κάδρα, κακοφωτισμένες λήψεις, οπτικό θόρυβο κλπ) – αρκεί να βοηθάει η ιστορία, η αφήγηση.
Ταινίες όμως με κακό ήχο, ΟΧΙ! Είναι κουραστικές, δυσκολονόητες και δείγμα ερασιτεχνισμού. Ο καλός σκηνοθέτης δεν φροντίζει απλά για ικανοποιητικό ήχο, αλλά του δίνει και την αντίστοιχη προσοχή που δίνει και στην εικόνα!
Έχοντας καλό ηχολήπτη και υπεύθυνο για το σχεδιασμού του ήχου (sound designer), δίνει τις απαραίτητες οδηγίες για τη δημιουργική χρήση του ήχου. Όπως αποφασίζει τι θα δείξει η κάμερα και τι όχι, αποφασίζει και τι θα ακουστεί, πόσο δυνατά, καθαρά και γιατί...
Ο ήχος θέλει σκηνοθέτη με ολοκληρωμένη σκηνοθετική άποψη και κάποιες γνώσεις για το συγκεκριμένο θέμα.
Μπορούμε να έχουμε καλό ήχο σε ανεξάρτητες παραγωγές και σε παραγωγές χωρίς χρήματα; Ναι, φυσικά και μπορούμε! Θα ακολουθήσει σχετικό άρθρο για αυτό...
ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΟ... ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΟΥ "BLOOD ON THE TRACKS" Σε αναζήτηση του κατάλληλου σκηνοθέτη βρίσκεται η βραζιλιάνικη εταιρία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών RT Features. Στόχος της η μεταφορά στη μεγάλη οθόνη ενός από τους σπουδαιότερους ροκ δίσκους όλων των εποχών, του "Blood On The Tracks" του Μπομπ Ντίλαν.
Το άλμπουμ κυκλοφόρησετο 1975 και περιλαμβάνει σπουδαία τραγούδια όπως τα "Shelter From The Storm" και "Simple Twist Of Fate".
Αν και ο ίδιος ο Αμερικανός δημιουργός έχει αρνηθεί ότι οι ιστορίες που αφηγείται σε αυτό το δίσκο είναι αυτοβιογραφικές, θεωρείται ότι τα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από το χωρισμό του με την τότε σύζυγό του Σάρα.
Σε αυτό συμφωνεί και ο γιός του Ντιλαν, Τζέικομπ, που σε συνέντευξή του έχει δηλώσει ότι "το "Blood On The Tracks" είναι οι γονείς μου που συνομιλούν".
Το άλμπουμ είχε φτάσει στην κορυφή του πίνακα επιτυχιών του Billboard και στο Νο4 στον αντίστοιχο πίνακα της Μ. Βρετανίας.
Ο Λούτσιο Ντάλλα εκτός από το έργο του στη μουσική , άφησε επίσης και τα σάουντράκ του στον κινηματογράφο, από λιανοτράγουδα (δημοτικά δίστιχα) σε άσπρο και μαύρο, μέχρι ύμνους διαμαρτυρίας, αναζητώντας ένα καλύτερο κόσμο (είχε παράλληλα και συμμετοχές σε διάφορες ταινίες).
Στην ταινία Questo Pazzo, Pazzo Mondo della canzone (Αυτός ο τρελλός, τρελλός κόσμος του τραγουδιού) (1965), ο 22χρονος τότε Ντάλλα, ο οποίος εμφανιζόταν ως ο εαυτός του, τραγουδούσε το Ma Questa Sera (Αλλά Απόψε) και το Lei non é per me (Αυτή δεν είναι για μένα).
Το φιλμ ακολουθούσε το ρεύμα των μιούζικαλ, εκείνων των ξένοιαστων ταινιών, στις οποίες διάσημοι καλλιτέχνες, διασκέδαζαν με το να απεικονίζουν τα ήθη και τα έθιμα της κοινωνίας, ανάμεσα στο ένα τραγούδι και στο άλλο.
Στη δεκαετία του 1960 τα αστέρια της μουσικής δανειζόντουσαν συχνά στον κινηματογράφο. Η μουσική κωμωδία Altissima Pressione (Υψηλότατη Πίεση) του Έντσο Τραπάνι, συνδύαζε τρεις χρυσές φωνές του μουσικού πανοράματος της εποχής: Μοράντι, Ντάλλα και Βιανέλλο. Και σκεφτείτε ότι το σάουντρακ ήταν από ένα πρωτοεμφανιζόμενο Μορρικόνε. Ένα φιλμ με μερικές αξιώσεις, που επρόκειτο για μια φανταστική ιστορία, που αντανακλούσε την κοινωνία της εποχής.
Το 1966, ο Ντάλλα δανείζεται σε ένα άλλο φίλμ μιούζικαλ, ένα σάλσα σπαγκέτι γουέστερν "Per un Pugno Di Canzoni" (Για μια Χούφτα Τραγούδια), στο οποίο φιγουράρει μαζί με τον Τσελεντάνο, τη Βανόνι και άλλους διάσημους τραγουδιστές της εποχής.
Αλλά η πρώτη εμφάνιση σε ένα φιλμ αξιώσεων χρονολογείται το 1967. Ο Ντάλλα παίζει στο φιλμ των Ταβιάνι I Sovversivi (Οι Ανατρεπτικοί), κομμουνιστική εποποιία και έρευνα ωμή και σκληρή, ατομικών και κοινωνικών δραμάτων. Ο Ντάλλα ερμηνεύει τον Ermann, φίλο του φωτογράφου που θα πρέπει να αποθανατίσει την κηδεία του Palmiro Togliatti. Η ανήσυχη ψυχή αυτού του μη νέου θα δημιουργήσει ταραχή στο πλήθος, στην απελπισμένη αναζήτηση της κλίσης του, σε μια ύπαρξη που έζησε στο όριο, περιμένοντας μια μητρική αγάπη.
(απόσπασμα από την ταινία)
Ο Ντάλλα ερμήνευε ένα ληστή στο σπαγγέτι γουέστερν Little Rita Nel West (Η Μικρή Ρίτα στο Ουέστ), το οποίο ήταν επηρεασμένο από το αμερικανικό Κόκκινοι Ίσκιοι. Στο φίλμ αυτό, του 1967, με την τραγουδίστρια Ρίτα Παβόνε και τον Τέρενς Χιλ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, υπάρχουν τα πάντα: επίθεση στη διανόηση, μονομαχίες τιμής, κούρσες με άλογα, και εκείνοι οι κακοί που δεν είναι τόσο χειρότεροι από τους ήρωες.
Το τραγούδι Piruliruli που ακούγεται στην ταινία. Τραγουδούν ο Λούτσιο Ντάλλα μαζί με τη Ρίτα Παβόνε
To 1967 ο Ντάλλα συμμετέχει στην ταινία που είναι εμπνευσμένη από το ομώνυμο σουξέ της χρονιάς, το τραγούδι Bandiera Gialla (Κίτρινη Σημαία).
O Lucio Dalla τραγουδά το Lucio dove vai στην ταινία "Τα παιδιά της κίτρινης σημαίας" (1967)
Ο τραγουδοποιός ερμηνεύει τον Don Arcadio, στην κωμωδία Il Santo Patrono, διαφωτιστική περιγραφή των αρετών και των ελαττωμάτων της θρησκείας.
(απόσπασμα από την ταινία Il Santo Patrono)
Το 1975 ο Ντάλλα συμμετέχει επίσης στην ταινία τρόμου Il Prato Macchiato Di Rosso (Το Λιβάδι με τον Κόκκινο Λεκέ ), στο οποίο ερμηνεύει μια ανησυχητική προσωπικότητα, παραμορφωμένη και εξαρτημένη από το αλκοόλ. Επίσης γράφει το σάουντρακ του φιλμ.
(απόσπασμα της ταινίας)
Ο καλλιτέχνης συμμετείχε επίσης στην κωμωδία του Pupi Avati, με τίτλο La Mazurka del Barone, della Santa E Del Fico Fiorone, (Η Μαζούρκα του Βαρώνου, της Αγίας και της Πρώιμης Συκιάς), μια προσποιητή ελεγεία των ιερών μορφών που περιστρέφονται γύρω από μια συκιά που τα έχει δει όλα, από τα πιο φοβερά μέχρι τα πιο ξεκαρδιστικά.
(σκηνή από την ταινία)
To L’ultima Luna θα αποτελέσει το σάουντρακ στο Borotalco, ένα φιλμ του 1982 με τον Carlo Verdone, με σκοπό να παρατηρήσει κυνικά και να παρωδήσει τα κακώς κείμενα της σύγχρονης εποχής. Κωμωδία παρεξηγήσεων η οποία προκαλεί ένα πικρό γέλιο, η ταινία επαινεί το μεγάλο τραγουδοποιό, μέσα από την εικόνα της Νάντια, που αποτελεί οπαδό του!
O Ντάλλα μελοποίησε επίσης το φιλμ, ιταλο-ισπανικής παραγωγής I Picari, (1987) εμπνευσμένο από την ισπανική λογοτεχνία πικαρέσκ (http://en.wikipedia.org/wiki/Picaresque_novel), στην οποία ο πρωταγωνιστής είναι ένας απόβλητος της κοινωνίας, αναγκασμένος να κάνει τις πιο αποτρόπαιες ενέργειες προκειμένου να επιβιώσει, αλλά ο οποίος στη διάρκεια της ιστορίας, υποβάλλεται σε ένα είδος μύησης στην κοινωνία και συχνά ανταμείβεται με κοινωνική άνοδο.
(οι τίτλοι έναρξης της ταινίας)
Ο Ντάλλα συμμετέχει στη μουσική του φιλμ Al di là delle nuvole (Πέρα από τα σύννεφα), αισθησιακή κωμωδία του 1995, σε σκηνοθεσία του τεράστιου Μικελάντζελο Αντονιόνι
Συμμετέχει επίσης στο σάουντρακ της ταινίας που μιλά για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τίτλο Prima Dammi Un Bacio (Δώσε μου πρώτα ένα φιλί) σε σκηνοθεσία Ambrogio Lo Giudice.
To 2006, o Mimmo Paladino προκειμένου να γιορτάσει την επέτειο γέννησης ενός μύθου της ισπανικής λογοτεχνίας, του μεγάλου Θερβάντες, πραγματοποιεί την κινηματογραφική επανέκδοση του μεγαλύτερου αριστουργήματός του: του Δον Κιχώτη. Στο φιλμ Quijote ο Ντάλλα ερμηνεύει τον Σάντσο Πάντσα, τον πιστό ιπποκόμο του ιππότη αντιήρωα, ο οποίος βυθίζεται τόσο βαθιά στον κόσμο των αγαπημένων του ιπποτικών μυθιστορημάτων έτσι ώστε να μη μπορεί να διακρίνει πια ανάμεσα στο πραγματικό και τη φαντασία. Ευτυχώς ο Σάντσο, ο οποίος αποτελεί τη φωνή της λογικής, συχνά αποτυγχάνει να τον αποτρέψει από τις παράλογες φαντασιώσεις του!
(τρέιλερ της ταινίας)
Τέλος το 2009, ο Ντάλλα συνθέτει το σάουντρακ για το φιλμ του Pupi Avati με τίτλο Gli Amici Del Bar Margherita (Οι φίλοι του Μπαρ Μαργκερίτα), κωμωδία χαμένων φιλοδοξιών και αναζήτησης μια καθημερινής αίσθησης της ζωής, που περνά ανάμεσα από παντοτινούς φίλους και έρωτες που θα έρθουν.
Ma quando arrivano le ragazze? (Αλλά πότε έρχονται τα κορίτσια;)
Ο τίτλος της παραγράφου, αποτελεί τον τίτλο της ταινίας που γύρισε το 2005 ο Pupi Avati. Όπως έχει πει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, η ταινία είναι εμπνευσμένη από τη φιλία που είχε αναπτύξει με τον Ντάλλα, τον καιρό που και οι δυο τους ήταν μέλη του τοπικού συγκροτήματος τζαζ, της γενέτειράς τους, Μπολώνια Rheno Dixieland Band. (σημ. ο σκηνοθέτης αργότερα εγκατέλειψε το συγκρότημα, γιατί ένιωθε να επισκιάζεται από το πλούσιο ταλέντο του Ντάλλα και έτσι στράφηκε στον κινηματογράφο .)
Ολοκληρώνοντας, διαπιστώνουμε τη σημαντική παρουσία του Λούτσιο Ντάλλα τόσο στην μουσική όσο και στον κινηματογράφο. Σίγουρα το κενό που άφησε πίσω του είναι μεγάλο.
Σε ηλικία 70 ετών, έφυγε από τη ζωή στις 4 Απριλίου στο Παρίσι, o γάλλος κινηματογραφιστής Κλοντ Μιλέρ.
Ξεκίνησε να δουλεύει ως βοηθός μεγάλων σκηνοθετών όπως ο Ρομπερ Μπρεσσόν και ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ, ενώ μέντορας του υπήρξε ο Φρανσουά Τρυφώ
Σκηνοθέτης ταινιών (κυρίως ψυχολογικών δραμάτων) όπως οι "La meilleure facon de marcher", "Garde a vue", "L'Effrontee", ο Μιλέρ, ο οποίος ήταν άρρωστος εδώ και πολλούς μήνες, "απεβίωσε χθες το βράδυ", ανακοίνωσε ο οίκος παραγωγής "Les Films du 24".
