Αρκετοί πιστεύουν ότι έχουν μεγάλη σχέση οι δυο τέχνες. Έχουν μάλιστα και παραδείγματα να αναφέρουν φωτογράφων που τα κατάφεραν και στον κινηματογράφο ή και αντίστροφα... Η αλήθεια είναι όμως ότι η σχέση τους είναι μικρή! Μπορεί να χρειάζεται ο σκηνοθέτης τη φωτογραφία για να ξεκινήσει τη δουλειά του (φωτισμός, καδράρισμα, σύνθεση, επιλεκτική εστίαση κ.ά.), αλλά από την οικονομία που έχει η φωτογραφία ως τέχνη, μέχρι την ολοκληρωμένη αφήγηση του κινηματογράφου η απόσταση είναι τεράστια (καθώς άπειρα μέσα, συνεργάτες και όλες τις τέχνες και τεχνικές θα χρησιμοποιήσει ο σκηνοθέτης!).
Είναι, θα έλεγε κανείς, όση η απόσταση ανάμεσα σ΄ ένα ποίημα κι ένα μυθιστόρημα...
O Bacon αποκάλεσε την εικόνα ενός στόματος που φωνάζει καταλύτη για τη δουλειά του, και ενσωμάτωσε το σχήμα του στόματος όταν ζωγράφιζε τη "Χίμαιρα" (εικόνα αρστερά)
Η φωτογραφία δεξιά είναι της νοσοκόμας στη σκηνή η "σκάλα της Οδησσού", από το "Θωρηκτό Ποτέμκιν" του Αϊζενστάιν, που αποτέλεσε από τις πηγές έμπνευσης του Bacon για το έργο του
Brian de Palma
"Οι Αδιάφθοροι" (1987)
Κέβιν Κόστνερ, Σων Κόνερυ, Αντυ Γκαρσία, Ρόμπερτ ντε Νίρο κ.α.
Η σκηνή με το πιστολίδι στο σταθμό του τρένου, ανάμεσα στους "Αδιάφθορους" και τους άντρες του Καπόνε, παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τη σκηνή της "σκάλας της Οδησσού" από το "θωρηκτό Ποτέμκιν"
Σαν σήμερα, στις 21/12/1925, προβάλλεται στην Ε.Σ.Σ.Δ. το Θωρηκτό Ποτέμκιν (Броненосец «Потёмкин», Bronenosets Potyomkin).
Πρόκειται για μια βουβή ταινία του 1925 σε σκηνοθεσία Σεργκέι Αϊζενστάιν (Sergei Eisenstein) και παραγωγή Mosfilm.Αντιπροσωπεύει μια δραματοποιημένη μορφή της εξέγερσης που έγινε το 1905, όταν το πλήρωμα του Ρωσικού θωρηκτού Ποτέμκιν, επαναστάτησε ενάντια στους αξιωματικούς του, του τσαρικού καθεστώτος.
Το Θωρηκτό Ποτέμκιν έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο εμπνευσμένα προπαγανδιστικά φιλμ όλων των εποχών, ενώ χαρακτηρίστηκε το καλύτερο φιλμ όλων των εποχών, στη Διεθνή Έκθεση των Βρυξελλών του 1958
Το φιλμ αποτελεί μια μελέτη πάνω στη χρήση του μοντάζ αλλά και στη δυνατότητα του κινηματογράφου να παράγει ιδέες. Ο Αϊζενστάιν επιχείρησε να μοντάρει την ταινία του με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργήσει τη μέγιστη δυνατή συναισθηματική επίδραση, έτσι ώστε οι θεατές να νιώσουν συμπάθεια για τους επαναστατημένους ναύτες του θωρηκτού και μίσος για τους σκληρούς αφέντες τους. (το κοινό μπορούσε ξεκάθαρα να δει ποιον θα έπρεπε να συμπαθήσει)
Το φιλμ απαρτίζεται από πέντε επεισόδια
1) "Άνθρωποι και σκουλήκια" (Люди и черви) , όπου οι ναύτες διαμαρτύρονται όταν υποχρεώνονται να φάνε σάπιο κρέας (αφορμή για την εξέγερση)
2) "Δράμα στο κατάστρωμα" (Драма на тендре), όπου οι ναύτες στασιάζουν και ο αρχηγός τους ο Vakulinchuk (Grigory_Vakulinchuk) σκοτώνεται
3)" Ένας νεκρός ζητάει δικαιοσύνη" (Мёртвый взывает), όπου το σώμα του Vakulinchuk θρηνείται από τους κατοίκους της Οδησσού.
4) "Η σκάλα της Οδησσού" (Одесская лестница), όπου στρατιώτες του Τσάρου σφάζουν κατοίκους της Οδησσού.
5) "Το ραντεβού με το στόλο" (Встреча с эскадрой), όπου ο στόλος που έχει την αποστολή να σταματήσει το θωρηκτό Ποτέμκιν ενώνεται μαζί του.
Η πιο διάσημη σκηνή του φιλμ είναι η σφαγή των πολιτών στις σκάλες της Οδησσού (γνωστές επίσης ως σκάλες Primorsky ή σκάλες Ποτέμκιν) . Σ΄αυτή τη σκηνή στρατιώτες του Τσάρου κατεβαίνουν μια φαινομενικά ατέλειωτη σκάλα, πυροβολώντας προς το πλήθος, ενώ ταυτόχρονα έφιπποι Κοζάκοι επιτίθενται στο πλήθος από το κάτω μέρος της σκάλας.
Αυτό το μακελειό στις σκάλες πιθανώς δε συνέβηκε ποτέ, και προστέθηκε από τον Αϊζεστάιν για μεγαλύτερη δραματική επίδραση και με σκοπό να δαιμονοποιήσει το τσαρικό καθεστώς.
η ταινία
Το πείραμα του Αϊζενστάιν είχε ανάμικτο αποτέλεσμα, καθώς η ταινία δε συγκέντρωσε μεγάλο κοινό στη Ρωσία (γεγονός που τον απογοήτευσε), αλλά αργότερα προβλήθηκε σε άλλες χώρες στον υπόλοιπο κόσμο.
